tripping part 2

Την επόμενη μέρα λοιπόν επίεν 4 νομίζω να ξυπνήσουμε. Ήμασταν τζιαι λλίο hungover, έτσι εξεκινήσαμε να πάμε κάτω στo Las Ramblas που εν τζιαι η μεγαλύτερη τουριστική attraction της Βαρκελώνης. Βασικά εν ένας μεγάαααααααλος μακρυς δρόμος με καμπόσα μαχαζούθκια, entertainers τζιαι έτσι πελλάρες.

Αφού επίαμεν να αλλάξουμεν Μετρο, επεράσαμεν τζιαι που το Passeig de Gracia, ένα που τα σπίθκια που εκαμεν ο Gaudi αλλά εν με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Επιάσαμεν τζιαι κρουασάν που ένα φούρνο που εν ηταν καθόλου καλο. Επίαμεν τζιαμε τζιαι εγυρίσαμε κάμποσο, είδαμε τα σουβενίρ, τα κιοσκούθκια που επουλούσαν πολλά πραματουθκια (συνήθως αχρείαστα) τζιαι εμπήκαμε τζιαι σε ένα τέλειο sex shop.

Είσιεν μέσα που ταινείες με πολλά θεματικά ειδη (τα οποία νεκατσιώ να αναφέρω), μέχρι τζιαι show με pole dancing τζιαι μικρά δωματιούθκια που τα ενοικίαζες με το πεντάλεπτο τζιαι είχαν μεσα τηλεόραση, αναπαυτική καρέκλα τζιαι ταινίες να παίζουν (ΛΟΛ!). Κάτι σαν ενα μίνι σινεμα. Επίσης είχεν τζιαι στολές, συντριβανούθκια τζιαι καμπόσα πραματα έτσι. Επίαμεν τζιαι εφάμεν σε κάτι τουριστικά μαχαζιά, τίποτε το ιδιαίτερο όμως. Ήξερα το, αλλα λαλώ άτε, σικκήμε, πάμε. Εσκεφτουμουν να πάμε γυρό που το Raval, την παρακμιακή περιοχή αλλά ήταν λλιο φοιτσίαρικα. Τελικά εν επιαμε αλλά εν στα άμεσα σχέδια μου για το επόμενο τριπ.

Επίαμεν σπίτι και εψιλοπεθάναμεν λόγω της κούρασης της περασμένης νύχτας. Μετά πάλε εφκήκαμε και εκατεβήκαμεν κάτω στο L’eixample τζιαι εγυρίζαμεν ώσπου να έβρουμε κανένα decent bar/pub να μπούμε. Εμπήκαμεν σε ένα τζιαι ήταν αρκετά καλό παρόλο που εφαίνετουν παρακμιακό. Εποσκολιστήκαμεν τζιαμέ και μετά επίαμε σπίτι.

Τρίτη μέρα εγυρίσαμεν αξιοθέατα. Επίαμεν στο La Pedrera,ένα που τα σπίτια που σχεδίασε ο Gaudi.

La Pedrera

Σκοπός του ήταν να χρησιμοποιείται ως κατοικία, αλλά τελικά έγινε μνημείο. Πολλα εντυπωσιακό μπορώ να πω για σπίτι. Ακούσαμεν τες οδηγίες και το tour μας εξεκίνησε που τον πρότελευταιο όροφο, που βασικά ήταν κάτι σαν το πλυσταριό του σπιθκίου, με τα πλυντήρια τζιαι τα λοιπά. Στην συνέχεια εφκήκαμε πάνω στην οροφή που ήταν τέλεια τζιαι είχαμε απρόσκοπτη θέα στην Βαρκελώνη. Εφένετουν τζιαι η Sagrada Familia που τζιαμέ. Ακούσαμε τον audioguide που ελάλε κάμποσα για την οροφή τζιαι πως την έκαμε τόσο τέλεια ο Gaudi, με σκαλια να πιέννουν πάνω κάτω τζιαι διάφορα τέτοια.  Στην συνέχεια εκατεβήκαμε κάτω, στον 4ο όροφο νομίζω που ηταν ανοιχτός στο κοινο. Τζιαμε ήταν το διαμέρισμα που εκράτησε ο Gaudi για τον εαυτό του. Το όλο κτίριο πριν 20 περίπου χρόνια αποφασίσαν να το κάμουν μουσείο. Το διαμέρισμα ήταν ακριβώς όπως το είχε κάμει ο Gaudi τζιαι τα δωμάτια διακοσμημένα όπως τα είχε διαμορφώσει τζινος τότε. Ήταν αρκετά εντυπωσιακό το ότι τα χερούλια στις πόρτες τζιαι οι διάφορες λεπτομέρειες στα έπιπλα ηταν εμπνευσμένες από τους σκελετούς διαφόρων ζώων όπως φιδιών κτλ. Τζιαι πράγματι έδειχνε πόσο βολικά ήταν με ένα βιντεο στους τοίχους. Απ’οτι εκατάλαβα ο Gaudi επήεννεν πολλά τα curvy σχήματα.

Ξαναπεράσαμε που το Gracia και συνεχίσαμε για shopping. Ήμασταν αρκετά τυχεροί ώστε ενώ δοκιμάζαμε ρούχα μας ενημέρωσαν ότι είχαν 30% έκπτωση (how cool is that????!!!!).

Έπειτα συνεχίσαμε το περιδιάβασμα μας στην πόλη. Το βράδυ αποφασίσαμε να φάμε σε ένα εστιατόριο με tapas. Δυστυχώς ηταν γεμάτο τζιαι δεν άξιζε να περιμένουμε δεκαπέντε ώρες. Έτσι μετά απο συνεννόηση με τόπακες ενημερωθήκαμε για ένα άλλο. Για όσους δεν ξέρουν τι εν τα ταπας, εν η ισπανική έκδοση του μεζε. Δηλαδή καμπόσα μιτσια πιατούθκια μεστην μέση τζιαι τσιμπάς ό,τι θέλεις τζιαι τραβά η ψυχή σου. Στην Ισπανία τωρα εν της μόδας να αλλάσουν τα παραδοσιακά ταπας, δηλαδή τα Patatas Bravas, τα Chorizo μεστο λάδι τζιαι τουντα πραματα τζιαι να κάμνουν κάτι πολλά τρεντυ πράματα που εν ένα μιξ κουζινών. Μέχρι τζιαι ταπας με sushi εφκαλαν!

Τζίνο ηταν τελειο. Εκάθεσουν στο μπαρ τζιαι είσιεν ταπας που πάνω. Έτρωες ότι ήθελες τζιαι μετά εμετρούσαν τες οδοντογλυφίδες τζιαι επλήρωνες. Εκάτσαμε τζιαι εδώκαμεν του τζιαι άψε. Πολλά τελεια τα ταπας του. Φάγαμε σολομό, ξιφία, γαρίδες, πιπεριές, ισπανικά τυρια και πολλά άλλα. Ενθουσιάστηκα με ένα τάπας, που ηταν στην ουσία γεμιστή πιπερια με κάτι τζιαι που πάνω είχε κάτι σαν μελάνι σουπιάς με γαρίδα. Ο ξιφίας τους ήταν εκπληκτικός. Τα πάντα ηταν πατωμένα με κρεμμύδι. Αρέσαν μου πολλά τζιαι οι αντζούγιες με πιπέρι και ελίες. Τέλειο. Τζιαι εννοείται πως ήπιαμε Sangria. Η οποία δεν ηταν τζιαι τίποτε το ιδιαίτερο, στο Casa Vieja στη Λευκωσία ήταν πιο ωραία. Ενιγουέη, ελυπηθήκαμε λλιο που δεν επίαμεν στο άλλο αφού όπως ενημερωθήκαμε από καποιους πελάτες του, σερβίρουν τα “καλύτερα ταπας της Βαρκελώνης”.

Μετά σπίτι και λόγω πολλής κούρασης και ιδιοτροπίας αποφασίσα να μεν φκω έξω.

Την τελευταία μέρα ήθελα να πάμε στο ενυδρείο αλλά δεν τα καταφέραμε επειδή ξεκινήσαμε μεσημέρι. Επίαμε κάτω στην παραλία που ήταν ΤΕΛΕΙΑ και ενθουσιάστηκα που επιτέλους μπόρεσα να φορέσω κοντομάνικα αφού η θερμοκρασία ήταν 25 βαθμοί και είχε ήλιο. It just couldn’t get any better!!

Στο δρόμο ξαναπεράσαμε από το εστιατόριο με τα καλύτερα ταπας, το Cal Pep:

Η κίνηση ήταν μειωμένη. Έτσι αποφασίσαμε αφου είχαμε ώρα να μπούμε. Βασικά δεν ήταν ακριβώς εστιατόριο, αλλά κάτι σαν sushi bar (όπως βλέπετε στην φωτογραφία). Καθίσαμε στο μεγάλο μπαρ και ο chef-owner, ένας παχουλός κύριος με μια δυνατή φωνή σαν του Ψινάκη ήρθε να μας εξυπήρετήσει. Παραγγείλαμε διάφορα ταπας και φυσικά κρασί. Έγινα αλκοολικός τες τελευταίες μέρες… Εν μπορώ να καταλάβω πόσο πίνω. Ξεκινήσαμε με κάτι σαν σκορδόψωμα με ντομάτα και λάδι. Αρκετά καλα για στάρτερς, τραγανιστά έξω και ζουμερά μέσα.

Συνεχίσαμε με τηγανητά πιπέρια που ήταν άψογα, πρέπει να έφα το μισό κουππούι. Αρέσαν μου πάαρα πολλά, ήταν γλυκά τζιαι αλμυρά μαζί. Εν ξέρω τι πικοιλία ενι, αλλα πρέπει να τα έβρω να τα γοράσω.

Μετά έφερε μας μανιτάρια porcini με μια σως με λάδι, πολύ πολύ πολύ σκόρδο τζιαι μαιτανό. Νομίζω εν εξανάφα φαί με τόσο πολύ σκόρδο. Ηταν εκπληκτικά τζιαι πολλά καλα ψημένα, όι κρουσμένα.

Εσυνεχίσαμε με assorted όστρακοειδη, όπως μύδια τζιαι πεταλίδες βρασμένες με μια κόκκινη σάλτσα. Σαννα τζιαι έτρωαμε θάλασσα. Τζιαι τούτα εκαθαρίσαμεν τα, ηταν η μόνη φορά στην ζωή μου που κατάφερα να φάω μύδια. Συνήθως απεχθάνομαι τα αλλά τούτα ηταν το κάτι άλλο.

Εγώ εμούνταρα παστο φαί τζιαι ο chef επέρναν κάθε λλίο τζιαι έβλεπεν με τζιαι εμιτσοκάμμαν μου. Έπροσπαθουσα να του μιλήσω αλλα δεν μιλούσε γρι αγγλικά, έτσι εμιτσοκαμμούσεν μου τζιαι απαντούσα με τα χέρια. Συνεχίζουμεν το φαί με ένα πράμα που ηρτεν στο τραπέζι. Ήταν ένα στρογγυλό μίγμα που έμοιαζε με ωμό κειμα τζιαί καπηρούδες που γυρώ. Προς στιγμής εφοιθήκαμε τζιαι δεν είχαμε ιδέα περι τίνος επρόκειτο, ώσπου τζιαι μετά που κάμποση ώρα ασυνεννοησίας με τους σερβιτόρους τζιαι τον chef, ανακαλύψαμε ότι ήταν ωμός τονος με κρεμμύδια τζιαι μυρωθκιές. This is where asia meets europe and their culinary application was right infront of us. Εν μπορώ να πώ οτι ενθουσιάστηκά αλλα σε γενικές γραμμές ετρώετουν. Ίσιεν λλιο γευση κειμά.

Εν είχαμε χορτάσει, αν τζιαι μαζί με το meal είχαμε κατεβάσει σχεδόν μια μπουκάλα κρασί. Ήρτεν λοιπόν τζιαι το τελευταίο ταπας. Ρεβύθκια σας παρακαλώ με braised baby οχταποδάκια τζιαι spices. Αρκετά δημιουργικό, αλλά κάτι που συναντάς τζιαι στην Ελλάδα. Τούτο για μένα ηταν το καλύτερο πιάτο. Άψογο. Τα οχταποδάκια ήταν τέλεια μαειρεμένα τζιαι ελιώναν στο στόμα. Έν ηταν ιδιαίτερα αλμυρό μπορώ να πω.

Επαρέλειψα να αναφέρω ότι τουτα ούλλα δεν τα επιλέξαμε εμείς αλλα ο chef του μαχαζιού. Εκαταφέραμε τζιαι είπαμε του να μας φέρει τα highlights του μενου. Δυστυχώς όμως δεν μας έφερε monkfish που ήταν τζιαι διάσημο το μαχαζί για τούτο.

Στη διάρκεια του γευματος επιάσαμε κουβέντα με κάτι αμερικάνους που εκάθουνταν δίπλα μας. Η γεναίκα δεν ήξερε να φκάλλει φωτογραφίες τζιαι επροσπαθήσαμε να της εξηγήσουμε με τις ταπείνες μας γνώσεις. Στην πορεία εμιλήσαμεν καμπόσο τζιαι ηταν πολλά συμπαθητικό ζευγάρι. Ετελιώσαμεν με το φαί τζιαι ήρτεν ο λοαρκασμός. 70 ευρά για τούτο το φαί εν νάκκον πολλά. On the other hand όμως εν που τα τοπ σε ταπας τζιαι έπιασεν τζιαι TimeOut eating award όπως ελαλεν η ταπελλούδα πόξο. Εν εμπορούσαμε να κάμουμε τζιαι αλλιως, we had to go!

Εγώ ήθελα πολλά να πάω σε έναν άλλο που σερβίρει λλιον molecular gastronomy-based cuisine, τζιαι αφκά ψημένα στους 53 βαθμούς κελσίου, αλλά δεν εκρατούσαμεν πολλά ριάλλια την συγκεκριμένη μέρα, είχαμε ηδη επενδύσει πολλά σε ποτά.

Εφύαμεν, επίαμεν λλιο περίπατο τζιαμε κοντά, επεράσαμε που μια εκκλησία τζιαι επίασαμεν τον δρόμο προς την μαρίνα.

Σε τούτη τη φάση άρκεψε να μου μυρίζει η θάλασσα τζιαι επαρανόησα λλίο. Εν Οκτώβρης μήνας, εφορούσα κοντομάνικα τζιαι μπροστά μου έβλεπα το γαλάζιο της Μεσογείου, σε ενα γραφικό λιμανάκι που μου θύμησε την Κερύνεια με βαρκούες τζιαι εστιατόριουθκια. Ήταν τέλεια.

Συνεχίσαμε περπατώντας το παραλιακό μέτωπο προς την παραλία της Barceloneta, μια που τες 7 παραλίες που διαθέτει η Βαρκελώνη. Οι Εγγλέζοι ήταν πανταχού παρών στην παραλία και φυσικά δεν ενώθαν τζιαι εμπαίναν στη θάλασσα παρά τους 25 βαθμούς, με τους οποίους εμείς κρυώνουμε. Επερπατήσαμε ούλλη την παραλία τζιαι ενθουσιαστήκαμε με τα μικρα beach bars, αλλα δεν είχαμε ώρα για να κάτσουμε αφού έπρεπε να πιάσουμε τζιαι ένα αεροπλάνο για την Αγγλια.

Αυτό ηταν λοιπόν. Οι τέσσερις μέρες μου στη Βαρκελώνη ετελιώσαν. Επία πίσω στο σταθμό των λεοφωρείων με βαριά καρδιά τζιαι τον Lefty να κλαίεται. Θα επανέλθω όμως. Άφησα πίσω πολλά πολλά πραγματα που θέλω να δώ. Το επόμενο μου trip θα γίνει λιαν συντόμως τζιαι αν αρχίσω τα savings που τα τωρά, θα καταφέρω το καλοκαίρι να επισκεφτώ ολόκληρη την Costa Brava. Αυτή είναι η ακτή της βορειοανατολικής Ισπανίας, δηλαδή τζιαμε που εν η Βαρκελώνη τζιαί η Girona τζιαι κάτι άλλα χωρκά και επεκτείνεται μέχρι τα Γαλλικά σύνορα, με υπέρτατο προορισμό μου το El Bulli. Μεχρι το επόμενο σας αφήνω με ένα ποτήρι sangria.

Adios amigos!