could it be better?

Ο κυπριακός Γάρος

Έχουν γραφτεί αμέτρητα άρθρα, τραγούδια, ακόμα τζιαι βιβλία, που να ασχολούνται με τον κυπριακό γάρο.
Ο κυπριακός γάρος είναι ένα σπάνιο ζώο που ζει κυρίως σε όλη την επικράτεια της νήσου Κύπρου, στη Μεσόγειο θάλασσα. Συναντάται όμως, ανά το παγκόσμιο, άλλοτε σε μικρές ομάδες και άλλοτε σε μεγάλες κοινότητες.
Ο κυπριακός γάρος ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους γάρους, κυρίως από τα κοινωνιολογικά του χαρακτηριστικά, που προσδιορίζουν και αναδεικνύουν ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα, μοναδικό σε όλη την πλάση.
Μερικά χαρακτηριστικά του θα αναφέρω στη συνέχεια.
Κυπριακός γάρος είναι ο γάρος που άμα σιέσει πάνω του το κοπελλούι του τζιαι τύχει να μέννεν έσσο, αλλάσσει το τζιαι πετάσσει ή θάφκει το πάμπερς όπου έβρει. Πολλά παραδείγματα αυτής της συμπεριφοράς μπορείτε να εντοπίσετε στις οικογενειακές παραλίες του Μακένζι.
Κυπριακός γάρος είναι ο γάρος που καταφέρνει να πετάξει τα πιο απίθανα σκουπίδια στα πιο απομακρυσμένα και καθαρά σημεία του νησιού. Για παράδειγμα, ο γάρος που πετάσσει μανταρινόφυλλα τζιαι παττιχόφυλλα στες σπηλιές της θάλασσας του Ακάμα. Επίσης, ο γάρος που πετάσσει σακκούλα με τυρόπιττα τζιαι γαλατούι που τον φούρνο, στη μέση του μονοπαθκιού της φύσης στην μάντρα του Καμπιού.
Κυπριακός γάρος είναι ο γάρος που άμα δει το φανάρι τζιαι μάσιετε να άψει κόκκινο, αντί να ελαττώσει τζιαι να σταματήσει, πατά του αυτοκινήτου τζιαι όποιον πάρει ο χάρος (ή ο γάρος αν θέλετε). Η συμπεριφορά αυτή του κυπριακού γάρου πολλές φορές τον φέρνει σε ρήξη με άλλους κυπριακούς γάρους και πολλές φορές καταλήγει σε χειροδικίες ή στην καλύτερη περίπτωση σε αλληλοβρισίματα.
Κυπριακός γάρος είναι ο γάρος που πάει στο σινεμά (ή σε άλλους δημόσιους και ήσυχους χώρους) τζιαι αντί να κλείσει το κινητό τζιαι να κάτσει ήρεμα τζιαι πναστά να δει το έργο, πιάννει την κουβέντα με τους παρέες του τζιαι μιλά δυνατά για τον παίκτη που εννά γοράσει η ομάδα του ή για την σούβλα που εκάμαν τις προάλλες στα Πλατάνια.
Κυπριακός γάρος είναι ο γάρος που αγνοεί επιδεικτικά κάθε είδος ουράς αναμονής σε οποιοδήποτε μέρος. Για παράδειγμα, ο γάρος που κουντά να μπει πρώτος για να γοράσει παγωτό που τον Ηράκλη, ενώ κάποιοι άλλοι περιμένουν τη σειρά τους. Επίσης, ο γάρος που βουρά να πάει να εξυπηρετηθεί πρώτος στο ταμείο της τράπεζας με την δικαιολογία “Εγώ βιάζουμαι” ή επειδή απλά εν κουμπάρος με τον ταμία.
Τελευταίο (αλλά όχι έσχατο) χαρακτηριστικό του κυπριακού γάρου, που θα αναφέρω σήμερα, είναι η συνήθειά του να μην ζητά ευγενικά αλλά να απαιτεί. Οι λέξεις “Παρακαλώ” ή “Ευχαριστώ” δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο του κυπριακού γάρου. Παραδείγματος χάριν, ο κυπριακός γάρος θα πει “Ένα καφέ τζιαι νάκκον άξιππα” και σε καμία περίπτωση “Μπορώ να έχω ένα καφέ, παρακαλώ”.
Ο κυπριακός γάρος δεν πρέπει να συγχύζεται με το αξιολάτρευτο, γκρίζο γαϊδουράκι που ζει επίσης στην Κύπρο και επιβάλλεται να τυγχάνει περίσσιας εκτίμησης.

Κωδικός άρθρου: 878740

ΠΟΛΙΤΗΣ – 21/06/2009, Σελίδα: 2

artsy moments

 

Πριν κάτι μερούδες, επέρνουν που ένα δρόμο κοντά στην Bond St. Επρόσεξα κάτι περίεργους πίνακες στην Gagosian Gallery τζιαι εμπήκα μέσα.

Τελικά, ήταν ενα preview της έκθεσης του Takashi Murakami για την έκθεση που στήννει στο Bilbao museum στην Ισπανία.

Είσιε θκυο τρια σχεδιούθκια τζιαι ένα πράμα σαν video wall με κάμποσα anime να πιέννουν τζιαι να έρκουνται.

Για όσους εν ξέρουν, τούτος εν τζίνος που εσχεδίασεν τες πολύχρωμες τες τσαντούδες τες Louis Vuitton.

Ενιγούεη, τα σχέδια του ήταν νάκκον περίεργα τζιαι κάπως περιορισμένα σε αριθμό. Κάτι μεγάλοι πίνακες με φατσούες τζιαι κάμποσα πολύχρωμα μοτίβα, τζιαι κάτι άλλοι ακαταλαβίστικοι.

Γενικά, εφάτσαρεν μου σαν κάτι που θα ίσιεν σπίτι της η Hello Kitty. Πολλά τάχα τζιαι καλά contemporary pop art. Φκιορούθκια που γελούν, φατσούες τραβημένες, του κόσμου την πολυχρωμία τζιαι έτσι καταστάσεις.

Όπως ενημερώθηκα στην πορεία, ο ένας ο πίνακας εν που το Time Bokan series του τζιαι τα υπόλοιπα που τους χαρακτήρες που εδημιούργησε τζίνος με ονόματα KaiKai τζιαι Kiki.

Truth be told όμως, ίσιεν χάζι που τα εθώρουν.

Αδρανεια.

Έσιει μέρες να γράψω κάτι. Εν ξέρω γιατι.

Ίσως επειδή η ζωή μου περνά καλά τζιαι εν εχω κατι το ιδιαίτερο για να κλαφτώ, ή να χαρώ.

Ακομα να εβρω την συνταγή για τες πιττες της Σατζιης.

Έρκεται τζιαι το Πάσχα τζιαι ετοιμαζω σχέδια. Εν ξέρω τι εννα κάμω, έκοψα Αγγλία. Τελευταία στιγμη έππεσεν τζιαι η πρόταση για ενα δεύτερο γύρο στη Βαρκελώνη αλλά εν με παίρνει η πούγκα μου.

Ενίγουεη, τουτα. Ουδεν νεότερο. Αδράνεια.

ta pourekkouthkia

Σήμερα αγαπητοί αναγνώσται θα επικεντρωθούμε στις διαδικασίες που περιγράφουν τη δημιουργία των πουρεκκιών στο εξωτερικό.

Όπως ξερετε εν fundamental σε κάθε οικογένεια, τα πιο ωραία πουρέκια να τα κάμνει η γιαγιά. Αλλά αφού ποδά εν εχώ γιαγία να μου τα κάμει, έκαμα τα εγώ.

Μετά απο συνεννόηση με την γιαγία, την θεία καθώς και το μισό σόι προεκυψεν η δική μου συνταγη,για εμάς τους μετανάσται.

ΠΟΥΡΕΚΚΙΑ AUTUMNED ΕΓΓΛΕΖΙΚΑ

Υλικά για τη ζύμη:
Αλεύρι (προτιμούμε φαρίνα)
Νερό (χλιαρό)
Λάδι (που το καλόν, οί το φτηνίσιμο)
Καμπόση άχαρη
Λίγο αλάτι
Μισό κουταλάκι πέκινπαουερ

Υλικά για τη γέμιση:
Ανάλατο τυρί Ricotta (εγώ εχρησιμοποίησα τζίνο που το Σενσπουρις)
Λίγο τυρί Mascarpone (και πάλι ευχαριστούμε το Σενσπουρις)
Κάμποση κανέλα για μυρωθκιά
Ροδόστεμα/Ανθόνερο (πουλουν στην Αγγλια, εγώ εχρησιμοποίησα Κυπριακό από την θεία ποδα)
Ζάχαρη (ΑΣΠΡΗ, ΟΙ ΝΑ ΒΑΛΕΤΕ ΚΑΦΕ)

Λοιπόν.

Step 1: Ετοιμάζουμεν τη ζύμη
Νεκατώνουμεν λλίον νερό με το αλεύρι μας. Ποσότητες μεν με ρωτάτε, προσαρμόστε ανάλογα. Εγώ για περίπου 30-35 πουρέκκια έβαλα ανάμισι φεντζίανι. Βάλλουμεν μέσα μια θκίο κουταλίες λάδιν, το πεκινπαουερ τζιαι λλίην ζάχαρη (μισό κουτάλι). Ζυμώστε μέχρι να γίνει ζυμάρι τζιαι αφήστε το καμιά θκίο ώρες να ψηλωσει.

 

 

Step 2: Ετοιμάζουμε την γέμιση
Όσην ώρα θέλει να φουσκώσει το ζυμάρι μας, νεκατώνουμεν τα τυρκά με μια κουταλιά ροδόστεμα, κανέλα τζιαι καμπόση ζάχαρη. Κανονίστε εσείς πως το θέλετε, αλλά έσιετε υπόψην ότι η Ρικοτα πρεπει ναν παραπάνω που το Μασκαρπόνε για να φκει καλον το texture της γέμισης, ώστε να μεν λύσει τζιαι να σπουρτίσουν τα πουρέκκια.

 

 

Step 3: Ανοίουμεν φύλλο
Πίαστε το ζυμάρι τζιαι χρησιμοποιόντας το μαδράτζι σας ανοίξετε φύλλο. Το φύλλο πρέπει ναν λεπτό πολλά. Μεν το κάμετε χοντρέλλικο τζιαι εν θα ψηθούν.

 

Step 4: Κόφκουμεν το φύλλο τζιαι βάλλουμεν γέμιση μέσα.
Δαμέ εν τα δύσκολα. Επειδή ποδά δεν έχουμεν τζίντο γνωστό αντικείμενο το σιδερένιο που κόφκουν τα πουρέκια προτέινεται να το κάμετε μέ ένα μεγάλο ποτήρι/φλυντζίανι/μιτσιά κουππούδα, αναλόγως του μεγέθους που επιθυμείτε για τα πουρέκκια σας. Πουκουππίστε το πάνω που το ανοιχτό φύλλο τζιαι φακκάτε το γυρό ώσπου να κοπεί η ζύμη.

 

 

Στην παραπάνω εικόνα μπορείτε να δείτε το ιδανικό μέγεθος του κύκλου για τα πουρέκκια. Ευχαριστίες στον Lefty για την βοήθεια στην επίδειξη της τελικής μορφής.

Σε κάθε πουρέκκι, βάλλουμε λλίην γέμιση. Η ποσότητα που υπάρχει στην παρακάτω φωτογραφία είναι υπέραρκετη [να μεν σας πω τζιαι τσας παραπανω]
ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΟΤΤΕ ΜΕΝ ΒΑΛΕΤΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΟΥ ΕΝΑΝ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ ΤΟΥ ΓΛΥΚΟΥ ΠΡΗΣΜΕΝΟ. ΤΑ ΠΟΥΡΕΚΚΙΑ ΘΑ ΚΡΕΠΑΡΟΥΝ. 

Στην συνέχεια γυρίζουμεν την μισή πλευρά του ζυμαρκού τζιαι κλείουμεν το πουρέκκι, σχηματίζοντας έτσι κάτι σαν κολοκοτή/ιγκλού. Προτείνετε χρήση πηρουνιού για να σχηματιστούν οι trendy γραμμούδες που κάμνει η γιαγία.

 

Step 5: Τηγανισμα
Εύκολο. Βάλλουμεν λάδι στο τηγάνι να βράσει αρκετά [ΝΑ ΒΡΑΖΕΙ ΛΕΜΕ ΟΙ ΝΑ ΚΡΟΥΖΕΙ] τζιαι σύρνουμεν τα μέσα. Αφού ψηθούν στραγγούμεν τα κατα προτίμηση σε χαρτί κουζίνας. Αν ξιμαριστεί το λάδι λλίον εν πειράζει, μάλλον κάπου έπεσεν λλίον τυρί.

 

 

Step 6: How to serve
Για βελτίωση της γευσεως και αυξηση των θερμίδων, προτείνεται όπως προτού τα σερβίρομε να τα καλύψομε με ζάχαρη άχνη ή με σιρόππππι. Το σιρόπππι γίνεται βράζοντας νερό με ζάχαρη. Για καλύτερα αποτελέσματα συνοδεύστε με κυπριακό καφέ, κατα προτίμηση του Χαραλάμπους ή Ανατολής τζιαι 5-6 συμπεθερές.

Enjoy

edinburgh

Η ώρα 12 έφεφκεν το τρένο μου.

Εξύπνησα με τον νανέ μου, επακέταρα τα τελευταία πράματα (η παρέα μου είχε ζητήσει να πάρω λιες σιεφταλιές που μου έδωκεν η μάμμα και τις τοποθέτησα ευλαβικά στην παγωνιερούδα της Κοκα κόλα) τζιαι εξεκίνησα.

Πάω Kings Cross τζιαι βουρώ στο M&S να ψουμνίσω σαντουιτσιούθκια τζιαι λοιπές μαλακίες για το τριπ.

12 τάνγκα φακκουν οι πόρτες τζιαι ξεκινούμεν. Περνούμεν το Peterborough, το York, το Newcastle τζιαι μπροστά μου διακρίνω μιαν εκπληκτική θεα. Έβλεπα θάλασσα, παγωμένη μεν αλλα still θαλασσα τζιαι χωράφκια. Ευτυχώς ίσιεν ήλιο τζιαι εβόλεψεν μας. Που την αρχήν εσκέφτηκα ότι ηταν να μου αρέσει ιδιαίτερα δαπάνω.

 

Αφού έφκαλα την φωτογραφική πάνω τζιαι άρκεψα, εκόντεψαμε στον σταθμό τζιαι άρκεψα να βλέπω σημάδια πόλης. Σταματούμε λοιπόν τζιαι κατεβαίνω. 

Welcome to Edinburgh Waverley ελάλεν η ταπελλούδα.

 

Επαραλάβαν με τα κοπέλια τζιαι επίαμεν σπίτι για unloading και ξεπάγωμα. Μετά αρκέψαν οι γυροί στην πόλη. Η οποία εν πόλλα πολλά ανισόπεδη. Δηλαδή έσιει εναν δρόμο πάνω, εναν δρόμο κάτω, εναν δρόμο ποτζί, έναν ποδά. Βασικά εν κτισμένη σε λόφους που εν πολλά κοντά ο ένας που τον άλλον τζιαι ενώσαν τους με γέφυρες. Τζιαι εν παράπονο των κατοίκων της (Ασπούμε τι θέλεις να κάμουν? Να την ισιώσουν μετά που 1000 χρόνια? ) 

 

Στην μέση της πόλης, παλια υπήρχε μια λίμνη την οποίαν εφκερώσαν γιατι είσιεν καταντήσει πολλά τατσα τζιαι εκάμαν στην θέση της κήπους, πινακοθήκες (που μοιάζουν πολλά με κτήρια που βρίσκει κάποιος στην Αθήνα) τζιαι τον σταθμό των τρένων. Γενικά είδα κάτι διαφορετικό που τες άλλες πόλεις του ΗΒ που επία, ίσιεν πολλους open plan χώρους τζιαι κάμποσα καστροειδή δημιουργήματα ερέμπαν παστους λόφους.

 

Επία στο κκαφε που εγράφτηκεν ο Χαρι Ποττερ τζιαι δεν ισιεν τιποτε το ιδιαίτερο όπως ήταν αναμενόμενο, σε κάτι pubs ποτζι ποδά, κανένα εστιατοριούδι και ετσι σχέδια. Που νάιτλαιφ δεν λαλει τζιαι πολλα το Εδινβούργο αλλά ως μέρος κουλτουριαρικης επίσκεψης εν πολλά καλό. 

 

Εν τα εγύρισα ούλλα, επία όμως στα βασικά αξιοθέατα. Κατ’αρχάς το μουσείο της Σκωτίας (όξα Σκοτίας?). Ίσιεν μέσα πολλά ενδιαφέροντα πράματα τζιαι έκαμνε focus στην περίοδο που έχουν ιστορία οι Σκωτσέζοι, δηλαδή μεσαίωνα+. Είδα τα σπιτούθκια που εμεινίσκαν, τους αργαλειούς που εράφκαν τες φούστες τους (τες όποιες πουλουν προς 200 λίρες έκαστη) τζιαι γενικά στοιχεία για την ζωή τους την τότε εποχή. Είχαν ανοίξει τζιαι μια καινούρια πτέρυγα αφοσιωμένη στον 20ο αιώνα τζιαι τζίαμε ήταν κάπως πιο interactive η επίσκεψη. Ίσιεν κατ’αρχάς την ιστορία του μόπαιλ, των τηλεφώνων, των φαξ τζιαι έτσι πράματα. Εξόδεψα αρκετές ώρες τζιμέσα. Επίσης, αν εκατάλαβα καλά τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης ζωης στον πλανήτη εβρεθήκαν σε κάτι νησία που πάνω που την Σκωτία που δεν έσιει απολύτως τίποτε τζιαι είδα κατί ρότσες που είχαν ανακαλύψει που τζίνες τες περιοχές. Επειδή έπαθα overdose εν καιρώ σχολείου με τα μουσεία κάμνω τες σκιπ έτσι εκθέσεις.

 

Επία στο μουσείο των χειρούργων το οποίο ήταν ΤΕΛΕΙΟ. Είσιεν μέσα φωτ

ογραφίες τζιαι εκθέματα ενώ επαρουσίαζεν την ιστορία της μοντέρνας χειρουργικής τζιαι της ορθοδοντικής. Τζιαι είσιεν τζιαι μια μεγάλη αίθουσα με εκθέματα που ανθρώπους που επεθάναν. Είδα όγκους στον εγκέφαλο, πέτρες στα νεφρά, καρκίνους στες μήτρες, γάγγραινες, τα πάντα τζιαι ενθουσιάστηκα. Επεξηγούσεν θέμας τους τρόπους με τους οποίους εκάμναν εγχειρήσεις τότε – scary!

 

Το highlight του Εδινβούργου εν τάχα το κάστρο του, στο οποίο πληρώνεις τζιαι 15 λιρούδες να μπεις μεσα και κατ’εμενα δεν έσιει τίποτε το ιδιαίτερο. Κάτι μπουντρούμια, 2-3 φυλακές, κάτι ψευτοεκθέσεις πολέμου τζιαι φυσικά απίστευτη θέα της πόλης αφου εν κτισμένο πάστην μούττη του λόφου. Α τζιαι τα βασιλικά κοσμήματα της Σκωτίας που ήταν χωσμένα που κάτω που το κάστρο ως τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο που τα ανακαλύψαν οι Ναζι.

 

Ενθουσιάστηκα με το Carlton Hill που ίσιεν πάνω μια ένα μνημείο για τον Lord Nelson που επολέμησε στην μάχη της Τραφάλκαρ το 1805. Βασικά εν ένας πύργος που εν παστην μούττη του λόφου τζιαι άμαν φκείς πάνω βλέπειςούλλες τες πλευρές της πόλης. Δηλαδή θωρείς την παλιά πόλη, την νέα πόλη τζιαι την θάλασσα. Φανταστική η

 θέα, επάλεψα το να φκάλω καμιαν πανοραμική φωτογραφία αλλά ηταν τρομακτική παγωνία-ψατζίη-κίνδυνος-θάνατος τζιαι εν εξόρτωσα. Στον ίδιο λόφο, είχαν τζιαι ένα πράμα που ήταν μισοτέλειωτος παρθενώνας, επειδή τότε που τον εκτίζαν ελείψαν τους τα ριάλια. Ίσιεν τζιαι άλλα στοιχεία Ελλάδας τζιπάνω τζιαι κάτι ναούς ποτζί ποδά μισοτέλειωτους. Εξέρετε ότι το Εδινβούργο όνομασαν το “Αθήνα του Βορρά” ?

 

Ωραίο ποσκόλιο ήταν επίσης η Camera Obscura, που βασικά εν ένα κτίριο που εκτίσαν πριν πολλά χρόνια τζιαι έσιει μέσα ενα συνδυασμό με φακούς τζιαι διά σου 360 μοίρες θέα της πόλης. Το υπόλοιπο κτίριο εδιαμορφώσαν το ως αξιοθέατο που έσιει μέσα κάμποσα παιχνίδια με τα μάτια, σαν τζίνες τες εικονόυες που μας κάμνουν forward στα email τζιαι προσπαθείς τάχα να δεις ποιά τελεία κινείται ή 

ξέρω γω ποια εν μαύρη ενω ούτε καμιά ταράσσει ούτε εν μαύρη. Φωτογραφίες που τα μουσεία τζιαι τα αξιοθέατα δεν έβαλα ιδιαίτερα επειδή δεν επρόλαβα να πίασω τες φωτογραφίες που τους άλλους.

 

Όπως θα καταλάβατε, ο καιρός δεν με ευνοούσε ιδιαίτερα για φωτογραφίες έτσι έβαλα ππάσα ππάσα ότι έφκαλα. Επρόσεξα στην ανατολική πλευρά της πόλης ένα λόφο που είχε πάνω ενα καστροειδές κτίριο, το οποίο είναι ακούεις τζιαι εσύ βασιλικό και ο κόσμος δεν μπορεί να φκει πάνω. Επίσης ενας άλλος μεγάλος λόφος που είδα ακριβώς απέναντι του προηγουμένου ονομάζεται “Arthurs Seat”, δηλαδή καρέκλα του Αρθούρου. Επήρεν το όνομα του προφανώς που τον ομώνυμο βασιλιά. Πολύς κόσμος ήταν τζιπάνω κάθε μέρα και προσφέρεται για περίπατο, κάτι το οποίο δεν έπραξα εγώ αφού ήταν σιονισμένα τζιπάνω και φαντάζομαι εξωπραγματική παγωνία. 

 

Που σχίοππινγκ εν λαλει τζιαι πολλά η πόλη αλλά ντάξει, αμαν πάεις τζιαμέ εν πάεις για τούτο. Ήθελα να πάω στα whisky tours, αλλά εν επία τελικά. Την επόμενη φορά που θα πάω ελπίζω να καταφέρω να επισκεφτώ τα κανονικά whisky tours, που τα κάμνουν στο ουισκοποιείο Glenfiddich, που βρίσκεται κάπου στα Highlands, δηλαδή ψηλά που έσιει τζιαι τέλεια θέα. Επίσης θέλω να πάω στο Loch Ness. Εδείξαν μου φωτογραφίες παρέες μου που επίαν τζιαι φαίνεται τρομακτικά όμορφο.  Επίσης λοαρκάζω να επισκεφτώ τζιαι την Γλασκόβη, αν τα καταφέρω το πάσχα.

 

Εννοείται πως όταν έφεφκα χα να χάσω το τρένο τζιαι εβούρουν όπως τον πελλό, γιατι ενόμιζα ότι έφεφκα 17:00 αντί  15:00 (εν ξέρω πως εχαντακώθηκα έτσι). Σε γενικές γραμμές άρεσεν μου πολλά η πόλη αν τζιαι εν ξέρω αν θα μπορούσα να ζήσω τζιαμέ. Ίσως να τα κατάφερνα, γιατι ο κόσμος εν πολλά πιο laid back που το Λονδίνο.

λογια μικρά

ή λόγια μεγάλα ?

 

Αλήθεια, πόσα έχουμε να πούμε ?

 

Και πόσα απ’αυτά έχουν ουσιαστική σημασία ?

 

Ποία δεν είναι “του αέρα” ?

 

Λεγόμενα σε στιγμές έντασης και συναισθηματικής φόρτισης. Λόγια κενα. Άσκοπα.

 

Για κάλυψη τηλεοπτικού χρόνου.

 

Όταν όλα ειπωθούνε τελειώνει η ιστορία.

 

Και γράφεται στο παρελθόν. Εμείς όμως συνεχίζουμε να διανύουμε το παρόν και ελπίζουμε στο μέλλον.

wish i could shut my playboy mouth

Το περασμένο Σάββατο είχαμεν φοιτητικές εκλογές λοιπόν.

Εν ειχα ξαναπάει, επειδή πριν 2 χρόνια που εγίναν είχα εργασίες τζιαι είμουν πολλα μπίζι.

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη έτσι επιβάλλετουν γυαλλί ηλίου. Τεράστιο. να γεμώνει το πρόσωπο.

Εξεκινήσαμε μέστο αντεργκράουντ τζιαι εκατεβήκαμε τζιαμέ κοντά.
Εμπήκαμε στην αυλή του UCL τζιαι άρκεψα να σκέφτουμαι…

“Θεέ μου τι πάω να κάμω”

Κυπραίοι παντού. Μπροστά μου, πίσω μου, δεξιά, αριστερά.

Runway collections.

Ο καθένας εφόρεν πιο καλα ρούχα που τον άλλο. Οι γενέτζιες εκρατούσαν ούλλες που μια Louis Vuitton στο σίερι τζιαι εφορούσαν ότι πιο ακριβό είχαν συνοδευόμενο με έτσι τακκούνι. Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για εκλογές. Ηταν νάκκον φοιτσίαρικα.

Εκοινωνικοποιηθήκαμεν νακκουρίν αφού κάθε λλίον ίσιε τζιαι έναν γνωστό τζιαι αρκέψαμεν τα πούρρου πουρρου.

Επαρατηρούσα το πλήθος τζιαι ηταν τραγικό το πως εξεχωρίζαμεν που τους εγγλέζους. Εφορούσαν ούλλοι ως τον ένα γυαλλία του ήλιου. Παραπάνω έπαθα κρίση με την εμφάνιση παρά με τις κουβέντες τους.

Οι γενέτζιες είδαν την μοντέλα όπως ανέφερα τζιαι επερπατούσαν με attitude τζιαι με ενα στυλ τύπου είμαι-πουττάρος-δείτε-με τζιαι οι αρσενιτζιοί κάθε 3 μέτρα επαουρίζαν “Ρε φιλούι μου” τζιαι γνωστές κυπριακές εκφράσεις. Πολλοί είχαν να ειδωθούν που παλια τζιαι ηταν ευκαιρία για catching up.

Εμπήκα μέσα να ψηφίσω τζιαι δαμέ έδωκεν μου την στα νεύρα. Πρέπει να περίμενα περίπου μια ώρα επειδή η σειρά με το όνομα μου ηταν τζιαι η πιο μεγάλη. Έκαμεν 495093405439059034 ώρες μέχρι να ξορτώσουμεν να ψηφίσουμε.

Στην έξοδο μου επαρακολουθούσα ξανά το πλήθος μέχρι να κανονίσουμε τι θα κάμουμε τζιαι τζιαμέ είδα την πιο θεική ύπαρξη της μέρας.

Όλες οι κοπέλες όπως είπα έιχαν ντυθεί τζιαι σαστει σάννα τζιαι παντρεύκουνται. Η συγκεκριμένη όμως έφκαλε κάθε νάμι. Δεν εκράταν τσάντα ακριβή. Αντίθετα, έιχεν προνοήσει όμως να κάμει εντύπωση.

Now picture this.

Επίεν η κοπέλα, εγόρασεν την τσαντούδαν της τζιαι μετά “επετάχτηκε” να ψηφίσει στες εκλογές. Με την shopping bag στο σίεριν, που αποδεικνύει ότι όντως έσιει λεφτά να ξοδέψει.

Φκάλλω της το καπέλο. Respect.

eurovision

Δηλαδή ΤΖΙΖΟΥΣ ΚΡΑΙΣΣΣΣΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤ

Μα εννοούσαν το με τα τραούθκια που ήταν υποψήφια για την Γιουροβίζιον?

Τωρά επήρα πρέφα ότι εθκιαλέξαν το τζίνο που θα μας αντιπροσωπεύσει. Είμαστεν σοβαροί ? Εμένα προσωπικά το τραγούδι δεν μου άρεσε, ούτε η ερμηνεύτρια φαίνεται να ξέρει τι κάμνει.

Στην “τελετή” είδαμε πάλε τα τυπικά, ένα τραγούδι του Άλεξ Παναγή, ένα της Μαρλαίν Αγγελίδου, τζιαι κάτι άλλους που λαμβάνουν μέρος στον διαγωνισμό κάθε χρόνο με την ελπίδα κάποτε να ξορτώσουν να πίασουμεν καμιά θέση της προκοπής.

Καλά η τελετή στα στούτιο του ΡΙΚ ήταν τραγική όπως κάθε χρόνο.

Εγώ επρόσεξα ένα τραγούδι που μπορούσε να κάμει κάτι, αν η ερμηνεύτρια εκλώννετουν λλίο παραπάνω τζιαι είχεν κάποιαν άλφα αγγλική προφορά. Της Μάριαν Γεωργίου (βλέπε διασκευή στα “Ριάλλια ριάλλια τζιαι πούντα) όπου ως παρουσίαση κάτι είσιεν.. Δυστυχώς τα εγγλέζικα της ήταν για πέταμα στον Κοτσιάτη.

Το γεγονός ότι εφκήκεν η αρφή του Μεταξά θα σχολιαστεί όπωσδηποτε γιατί εν τζιαι είμαστεν μαννοί. Δαμέ πρέπει να εψήφισεν τζιαι η 16χρονη αρφή μου που εν φανατισμένη με τον Μεταξά. Στο κάτω κάτω τι τζιαι αν δεν ετραγούδησεν όπως τον αρφό της ? Έσιει το στο DNA της.

(Για την Ελλάδα θα αναφερθώ σε μετέπειτα ποστ)

living the dream

We had just gone out when heavy rain began to fall. Little drops were crashing down the streets, giving this city a magical feeling. Various emotions, actions, thoughts. I had begun losing control of myself. Was it the alcohol or just you ?

Drunken people were all around us. The screaming spoiled little kids, the drunkards of the city, the tourists who decided to enjoy themselves. All wrapped in their raincoats with an umbrella emerging over their head, as if it was there to stop their presence escaping.

I couldn’t recall what my actual feelings were. A blend of happiness, sadness and an overflow of unconscious emotions.

My intuition was booming inside my body. Blood was pumping through my veins. Something did not feel right. Was it me or you? What could go wrong?

A kiss and a hug under the rain. Magic. Feels like a movie. The little streets of Covent Garden seemed so right.

Perfect scenery.

Perfect people.

Perfect thoughts ?

As we were walking, the rainfall stopped. It was now peaceful. The perfect peaceful moment before everyone emerges on the streets again and city life gets back to what it used to be.

For once, although a dreamer, I lived the dream. I enjoyed every second of it.

And finally I let myself go.

results.

Τζιαι με το τέλος της εξεταστικής, έρκουνται οι βαθμοί. Ομολογώ ότι εχαροποιήσαν με αρκετά τζιαι δεν επερίμενα με τίποτε ότι είχα γράψει τόσο καλά στες εξετάσεις.
Ελυπήθηκα λλίον όμως γιατί ένα μάθημα ηταν πολλά κάτω σε σχέση με τα άλλα. Όμως τα λάθη εν για να μαθαίνουμε… Στα επόμενα εννα θκιεβάσω παραπάνω πέρκι τους φκάλω τζιαμέ που θέλω.