bad luck or what.. ?

Τζιαμέ που άλλαξα τροπο σκέψης κτλ κτλ πάλε αρκέψαν τα πράματα να γίνονται σκατά.

Και αναλύω. Κατ’αρχάς όπως είπα παλια έχω επισκέψεις που μια φίλη μου τες τελευταίες μέρες. Μαζί της, όπως ήρτεν έφερεν μου τζιαι την γενική κακαουσκιά.

Το περασμένο Σάββατο τη νύχτα, επίαμε να φκούμεν έξω. Πάμεν κάτω σασμενοι ντυμένοι, μπαίνουμε μεστο κλαπ, πληρώνω της την είσοδο τζιαι λαλούμε κανονίζουμεν τα μετά. Τζιαμέ, γυρεύκει το πορτοφόλι της. Αν δεις τζιαι ήβρεν το… Εφκήκαμεν έξω που έκαμνεν την απόλυτη ψατζιη τζιαι αρκέψαμεν τα τηλέφωνα για να ακυρώσουμεν κάρτες σε Αγγλία τζιαι Κύπρο. Mετά που εποσπαστήκαμεν, εν μας έπερνε άλλο τζιαι επακκεττάραμεν τα τζιαι επίαμεν σπίτι.

Την επομένη εγκλωβιστήκαμε στο Piccadilly (βλέπε προηγούμενα ποστ, να μεν λαλώ τα ίδια ξανα) τζιαι την Δευτέρα δεν εταράξαμε που το σπίτι.

Την Τρίτη επίαμεν κάτι γυρούθκια ποτζί ποδά, τίποτε το ιδιαίτερο. Την Τετάρτη όμως εξεκίνησαμε να κάμουμεν κάτι δουλείες τζιαι τελικά εκαταλήξαμεν σε ενα bar-club-κάτι. Γύρω στες 2 σηκωνούμαστε να φύουμε τζιαι πάμε στα McDonalds της Leicester Square να μπουκκώσουμεν τίποτε. Όπως μπαίνουμεν της πόρτας ανακαλύπτω ότι το πορτοφόλι μου απουσίαζε. Πίσω στο bar, νεκάτωσε ποτζί, νεκάτωσε ποδά, το πορτοφόλι χασιμίο. Πάλε τηλέφωνα να ακυρώσω κάρτες, τηλέφωνα να φκάλω άλλες, ταλαιπωρεία πολλή.

Πάμεν να πιάσουμεν λεοφωρείο να πάμεν έσσω, καθούμαστεν μέσα έξαλλοι τζιαι οι δκυό, βάλλουμεν κανέναν ακουστικό μεστο φτι μας να ακούσουμε καμιά μουσική αλλά τίποτε. Εσπάσαν τζιαι των θκίο μας.

Ένηξερω αν φταίει τζίνη ή εγώ, πάντως η κακαουσκιά δίνει και πάιρνει. Μέχρι να φύει τζιαι μέχρι να ξανάερτουν οι κάρτες μου δεν θα ταράξω που σπίτι.

investigations

Εν κάμνω συχνα ποστ πραματα στο μπλογκ μου, αλλά τούτο αξίζει να το δειτε. Ουτε ξέρω αν εν αληθινό, πάντως εν θανατηφόρα γελοίο/τραγικό/άκυρο.

the capital

In the last few days, I’ve been having a life. Εκατέβηκεν μια φίλη μου κάτω τζιαι εδώκαμεν του γυρού τζιαι άψεν. Σημειώνω ότι το Islington άρκεψεν να γίνεται που τες αγαπημένες μου περιοχές στο Λονδίνο, έσιει πολλά όμορφα τοπούθκια τζιαμέ κατάγυρα. Επέρασα τζιαι κρίση κουλτούρας αφού επία στο National Portrait Gallery τζιαι είδα την έκθεση της Annie Leibovitz η οποία εφάνηκεν μου αρκετά ενδιαφέρον. Εγοράσαμεν τζιαι το βιβλίον της για να ποσκολιούμαστεν μεστο αντερκραουντ.

Λοιπόν πάρακατω εξιστορώ την δική μου έκδοση του καιρού που επηρεάζει το Λονδίνο τούτες τες μέρες.

Έπρεπεν εψες την νυχταν να παω Euston για παραλαβή. Επήρα μαζί μου παρέα. Τελικά εκαταλήξαμε κάπου πίσω που το Piccadilly για ποτό. Ακούαμεν την cheesy μουσική τζιαι εγλυτώναμεν την παγωνιά που έκαμνεν έξω. Γύρω στες δώδεκα παρά, τζιαι αφού επάθαμεν overdose που cheese, εξεκινήσαμε να φύουμε.

Με το που φκαίνουμε  που το bar δια μας μια ψατζίη τζιαι μια ελαφριά δόση σιονιού. Ήταν κάτασπρος ο δρόμος. Τζιαι οτιδήποτε άλλον υπήρχεν κατάγυρα. Τζιαι εσίονιζεν. Εσίονιζεν πολλά.

Εμείς τυπικά χαζοχαρούμενα Κυπραιούθκια που θωρούν σίονι μια φορά κάθε 15 χρόνια εφκήκαμε έξω τζιαι αρκέψαμεν να παίζουμε τζιαι να φκάλλουμε φωτογραφίες. Αππώθήκαμεν καμπόσο, εγινήκαμε σουππαλλουμα τζιαι αφού δεν είχαμε κάτι άλλο να κάμουμε πάμε να πιάσουμε λεοφωρείο πέρκι πάμεν έσσω τζιαι βράσουμε.

Και εδώ αγαπητέ αναγνώστη ξεκινά το μαρτύριο. Στο σταθμό του λεοφωρείου σε τζίνη την πολλά trendy ταπελλούα ελάλεν ότι τα μισά λεοφωρεία ήταν due. Επεριμέναμε, επεριμέναμε, επεριμέναμε αλλα λεοφωρείο γιοκ! Μισή ώρα λειττερ επεψαν μας στο Hyde Park Corner ότι τάχαμου εν σταματημενα τζιαμέ τα λεοφωρεία τζιαι καρτερούν. Πάμε τζιαμέ, περιμένουμε αλλο μισήν ώρα τζιαι με τσακρισμένα νεύρα, κάτασπροι που το σίονι τζιαι παγωμένοι, τηλεφωνούμε στο TFL να δούμεν τι θκίαολο μαυρο γίνεται. Μετά χαράς διαπιστώνουμε ότι λόγω χιονιού και “adverse weather conditions” ούλλα τα λεοφωρεία και τα transport του Λονδίνου δεν εδουλεύκαν. Τηλεφωνούμε σε 50 ταξια πέρκι βρεθεί κάτι να μας πάρει σπίτι αλλά τίποτε.

Μην έχοντας τι άλλο να κάμουμε εκαταλήξαμε στα McDonalds της Leicester Square τα οποία ήταν ανοιχτά ως τες 3. Κάμποσο search στο ιντερνετ μετα, ήβραμε ενα κκαφούδιν που ήταν ανοιχτό 24 ώρες. Εκλείσαμεν τα μαχτονας τζιαι επίαμεν τζιαμέ. Εκαθούμασταν ως τες 6 το πρωί, διαλυμένοι, ποτζιμισμένοι τζιαι επίνναμεν hot chocolate. Για ταξί ούτε λόγος. Επερνούσεν ένα αυτοκίνητο κάθε μισάωρο. Τελικά άνοιξεν επιτέλους το underground τζιαι οι μισές γραμμές ήταν κλειστές. Ευτυχώς επρολάβαμεν την piccadilly line πριν να κλείσει τζιαι εκαταφέραμεν να πάμεν έσσω.

Έσιει τρια χρόνια που είμαι ποδά, κάθε χρόνο όποτε πεί να σιονίσει έστω τζιαι λλίον γίνεται πανικός. Σταματούν τα πάντα, λες τζιαι εν το τέλος του κόσμου. Τζιαι κάθε χρόνο λαλούν ότι εν η χειρότερη κακοκαιρία που εχτύπησε την χώρα τα τελευταία <κάποιος αριθμός χρόνων δαμε>. Οκ, φέτος πράγματι εν παραπάνω που άλλα χρόνια αλλα εν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται αφού το επεριμέναν να μεν εξορτώσαν να προετοιμαστούν για τούτη την κατάσταση.

Φκάλε 5-6 αυτοκίνητα που τζίνα που καθαρίζουν τους δρόμους ναν έτοιμα τζιαι δώστους να άψουν? Εν ξέρω ακριβώς τι γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως τζιαι τουτο που λαλώ ναν αβάσιμο.  Δηλαδή στη Σουηδία τζιαι τη Νορβηγία που εν standard τούτος ο καιρός, πώς μπορούν να λειτουργούν ούλλα μια χαρά συνέχεια ?

Τα λεοφωρεία εσταματήσαν, τα ταξι εν ούλλα κλειστα τζιαι λειτουργουν σε διπλή ταρίφα (που εν ήδη πανάκριβα), τα τρένα εχουν delays, τζιαι εκλεισαν οι 10 που τες 11 γραμμές του Μετρό εν κλειστές. Εγκλωβισμένοι τζιαι να μεν μπορούμε να ταράξουμε στο Λονδίνο. Οι so-called έξυπνοι τζιαι developed Εγγλεζοι εκάμαν τα για ακόμα μια φορά σκατά τζιαι εκλείσαν την πρωτεύουσα τους.

Επίσης εθκίεβαζα comments ποτζι ποδά σήμερα τζιαι κάποιος εύστοχα είπεν ότι η Αγγλία εννεν συνηθισμένη σε τέτοιο καιρό και σπάνια συμβαίνουν τέτοια φαινόμενα. Επίσης είπεν ότι γενικά το κλίμα εν πολλά διαφορετικό. Σορρυ όμως, εμενα τα σόγια μου που εν ποδά συνέχεια ελέαν μου ότι άλλες χρονιές το σιόνι ήταν παραπάνω. Τζιαι κάθε χρόνο έχουν το. Έννεν τζιαιρός να αρχίσουν να προετοιμάζονται ?

its over…!

Λοιπόν… Νέο semester, νέα αρχή. Πάντα έτσι λαλω τζιαι επαναλαμβάνομαι τζιαι στα ποστ μου αλλά κανεί αρνητικότητα.

Έχω ενα αρκετά θετικό vibe για φέτος. Όι μόνο για το semester, αλλά γενικά για την χρονιά. Σε σύγκριση με την περσινή που εμπήκε τζιαι ήμουν μίζερος, Ετέλειωσα τες εξετάσεις, έχω την εντύπωση πως τα επία μέτρια αλλα who cares, να περάσουμε θέλουμε.

Το Σεπτέμβρη, όταν ήρτα πίσω ένιωθα πολλά ενθουσιασμένος, τωρά απλά νιώθω αρκετά χαρούμενος, ίσως γιατί άρκεψα να ανακαλύφκω τζίνο που πραγματικά μου πάει.

Εξεκίνησα με μιαν αναδιαμόρφωση του χώρου εργασίας-ζωής μου, δηλαδή του δωματίου μου τζιαι έφυα τα καταθλιπτικά damask patterns που είχα πάστον τοίχο μου. Τωρά έβαλα στην θέση τους κάμποσα αφισιούθκια που έφκαλα που περιοδικά με focus πάστες τέχνες τζιαι το fashion. Έν ετέλιωσα ακόμα όμως. Εννά εξοπλιστώ τζιαι με πιο ανοιχτόχρωμα σεντόνια για να φκάλω την μουντή χειμερινή διάθεση τζιαι να βάλω κάτι πιο φωτεινό. Άρκεψεν να μεγαλώνει τζιαι η μέρα τζιαι απολαμβάνω το πολλά τούτο. Αν έφκαλλε τζιαι λλίο ηλίουδιν ηταν να ήταν fix.

Περιμένω απάντησεις που πανεπιστήμια ακόμα. Έβαλα το στόχον μου να μπω στο LCF τζιαι ο ουρανός να γυρίσει ανάποδα εννα μπω. Εν ήρτεν επίσημη απάντηση ακόμα αλλά τζιαι τούτο νιώθω το πολλά θετικό (Τι σκατά ούτε ο Παπέυ έν εσιει έτσι διαίσθηση).

Σε γενικές γραμμές εν ξερω αν τούτη η αλλαγή διάθεσης οφείλεται στο ότι ετελειώσαν οι εξετάσεις ή σε οτιδήποτε άλλο. Σχεδιάζω τζιαι αλλαγές στον ερωτικό τομέα αλλά σιγά σιγά τζίνες.

Προς το παρόν αναμένω να περάσουν οι μέρες για να πάω τζιαι στο επόμενο μου ταξιδάκι, να φκω λλίον που τη ρουτίνα της Αγγλίας (ντάξει) τζιαι να δω τζιαι άλλους τόπους. Τωρά έχω τζιαι κάποια κενά μεταξύ των μαθημάτων, ίσως να πεταχτώ λλιον προς τα βόρεια να ελέξω τι γίνεται τζιαι τζιαμέ.

Άρκεψα ήδη τζιαι έχω ιδέες τζιαι για το πάσχα.Κύπρο εν θα παω, εν θέλω ιδιαίτερα, αλλά το πάσχα όπωσδηποτε εννα κανονίσω καμια σουβλούδα ποτζιή ποδά (καιρού επιτρέποντως πάντα).

Προς το παρόν αγωνιώ τζιαι περιμένω την πρόσκληση για το interview. Wish me luck.

PS: Για τους fashionistas αναγνώστες, εσίνιαρα προ ημερών έναν τζινούρκον designer, τον Ιωάννη Δημητρούση που εδώ τζιαι κάποια χρόνια λανσάρει δικές του γραμμές (βλ. εδω), συστήνω σας να τον προσέξετε, το παιδίν φαίνεται να έσιει ταλέντο. Το βίντεο εν που την A/W 2008-2009 συλλογη.

Λαλεις?

Πάντα είχα μιαν πολλά άσχημη συνήθεια.

Έβαλλα (τζιαι βάλλω) μακροπρόθεσμους στόχους. Τζιαι έτσι αγνοω το παρόν τζιαι πολλές φορές το τι πρέπει να κάμω στο παρόν για να πραγματοποιήσω το μέλλον. Ίσως να είμαι ονειροπόλος τζιαι να μεν πατώ στην γη. Ισως όμως τζιαι απλά να μεν τα πάω καλά με θέματα οργάνωσης του εαυτού μου τζιαι των στόχων μου.

Εκάθουμουν τωρά στο κρεβάτι μου τζιαι εσκέφτουμουν διάφορα. Σκέψεις της νύχτας. Κουβέντες με τον εαυτό μου, debates τζιαι πολλές σκέψεις. Ότι θέλω να αλλάξω την ζωή μου, ότι εν είμαι ευχαριστημένος με τζίνα που έχω τζιαι απέκλεισα την λογική σκέψη τζιαι την αναγνώριση του παρόντος. Έκαμνα σχέδια για το μέλλον τζιαι ελπίδες. Έκλεισα με μερικά συμπεράσματα που φκάλλω πάντα

• Θα επιδιώξω να κόψω το κάπνισμα.
• Θα επιδιώξω να πιέννω γυμναστήριο τζιαι να μεν το τακκώννω.
• Θα κάμω επιτέλους αίτησεις για internship

Μετά ήρτα, έκατσα πάνω στο λαπτοπ μου το οποίο θέλω να αλλάξω ΤΩΡΑ όμως τζιαι άψα εναν τσιάρο.

Πόσες φορές είπα ότι εννα αλλάξω, να καταφέρω επιτέλους να έβρω τον εαυτό μου τζιαι να αποβάλλω την αρνητικότητα που μέσα μου. Έξω ίσως να φαίνουμαι θετικός. Είμαι ? Είμαι πολλα confident τζιαι optimistic. Έν βλέπω την αρνητική πλευρά των πραμάτων εύκολα. Παρασέρνουμαι που μια θετική εικόνα που έχω στο μυαλό μου τζιαι εν τελειώνω. Βλέπω τα ρόδινα ενω τελικά γυρίζουν τα πάνω κάτω. Τζιαι τζιαμέ εν που απομακρύνομαι, κλείνομαι τζιαι γίνομαι αρνητικός.

You can’t have it all though, can you ?

Τζιαι αύριο μια νέα μέρα ξεκινά.

…

It’s times in my life….

I wanna hide behind a pokerface.

Just bluff my life, my whole existence and pretend I’m what I wanna be…

lined up words

Ξέρεις τι? Ίσως επειδή ήπια λλιον να σου τα πω πιο ξεκάθαρα.

Ετηλεφώνας μου.

Συνέχεια.

Κάθε μέρα.

Εσύ ποτζί, εγώ ποδά.

Τζιαι εμίλας μου με τες ώρες.

Ίσιες λέει πολλά θετική βλέψη προς το θέμα.

Ήμουν ο τύπος σου.

Τωρά έρκεσαι τζιαι λαλείς μου ότι εξενέρωσες.

Γιατί?

Γιατί μιλούμε πολλά.

Γιατί έχουμε επικοινωνία.

*Παύση & σκέψη*

Σαν μεν μου ετηλεφώνας.

Σαν μεν με άφηννες να αρκέψω να δένομαι συναισθηματικά.

Σαν μου άφηνες μιαν απόσταση.

Σαν μεν μου εδίεννες σσίηνι.

Στο καλό.

its not bad…

..to be back!

Εστραφήκαμεν λοιπόν. Άφησα πίσω τον ζεστό καιρό της Κύπρου και επανήλθα στο παγωμένο Λονδίνο. Πράμα που μου αρέσκει πολλά.

Παρά τες εξετάσεις που έχω που φτομάδας, σήμερα εξύπνησα πρωί (όντας συνηθισμένος σε ώρες Κύπρου) τζιαι άρκεψα τους γυρούς μου. Εν τζιαι εκπτώσεις ποδά άρα σάστα τζιαι εγύρασιν. Επία σε όσες αγορές εθεωρούσα αναγκαίες. Εβρέθηκα με καλούς μου φίλους για κουβεντούα το απόγευμα τζιαι εχάθηκα θκιο τρείς φορές σαν εγύρευκα ένα μαχαζί. Επέστρεψα τελικά σπίτι 400 στερλίνες φτωχότερος τζιαι ο παπάς εννα με φάει, με το δίκαιον του. It’s an addiction. Τζιαι δυστυχώς I can’t help it (Ι can βασικά αλλα εν θέλω).

Κατά συνέπεια πόψε έβαλα τα ρουχούθκια μου τα τζινούρκα τζιαι ετοιμάζομαι να φατσίησω τον γυρό μου να δω τι παίζει. Γενικά αν δεν ηταν οι εξετάσεις μέστην μέση τούτη ηταν ναν η καλύτερη εποχή του χρόνου για μένα.

So, αύριο αν θέλει ο Θεος τζιαι εν είμαι hangover εννα κάτσω τον κόλο μου κάτω να θκιεβάσω πέρκι περάσω κανένα μάθημα γιατί ναι μεν η μαλάκινση εν καλή αλλα πρέπει τζιαι να κάμνουμε τζιαι καμιά δουγειά.

Catch you later

νιου γιαρς ιβ: ε ντει λέιττερ.

Εμπήκεν λοιπόν τζιαι ο τζινούρκος χρόνος.

Βρίσκω πολλά cliche την παράδοση που προστάζει να φκαίνουμεν έξω την παραμονή τζιαι να πκιερώνουμεν τα μαλλιοτζίεφαλα μας, αλλα δεν μπορώ να μεν το κάμω. Όσο τετριμμένο τζιαι αν φαντάζει αρέσκει μου τζιαι βρίσκω την αμα φκαίνω τούτη τη νύχτα.

Ένιχαου. Το debate άρκεψεν που τον Οκτώβρη ή τες αρχές του Νίοβρη. Εν πολλοθυμούμαι. Τηλέφωνα μεταξύ της παρέας. Μα που εννα πάμεν ? Ποίοι εννα πάμεν? Ο ένας εν ξέρει, η άλλη εν εσιει ιδέα τζιαι ενεκατώθηκαμεν ποτζίη ποδα μέχρι να έβρουμε την ίσια μας τζιαι να καταλήξουμεν.

Τελικά εμπήκεν ο χρόνος τζιαι αρκέψαμεν να σαζούμαστεν. Τα τυπικά, ξέρεις, οι κοπελλούες εφίαν που σπίτι η ώρα 2 παρά τζιαι εμείς όπως τους γάρους εφακκούσαμεν γυρούς μεστο αυτοκίνητο. Εφτάσαμεν τζιαμέ που ήταν να πάμε τζιαι όπως ήταν φυσικό ενώ είχαμεν καναπέ, επιάσαμεν κράτηση στο island bar. Ας εν τζιαι τούτον. Εφκήκαμεν πάνω τζιαι αρκέψαμεν τα ποτά. Τελικά δεν επίττωσα τραγικά όπως επερίμενα, ετσακκώθηκα τζιαι λλίον με εναν φίλον μου αλλα you know εν πελλαρούες τουτά, ειδικά άμαν είσαι πίττα they spice up relationships.

Εφκήκαμεν, επιττώσαμεν, επεράσαμεν καλά τζιαι τωρά, 2 μέρες μετα είμαι σπίτι με ένα λαιμό φουσκωμένο, μια φωνή όπως της Λουση τζιαι κάμποσα χαρτιά με φλέγματα.

Καλώς μας εμπήκεν ο νέος χρόνος λοιπόν.

reflection reflection reflection

Όταν άρκεψα να γράφω τουτο το ποστ, ήταν που τες λλίες φορές που εσκέφτηκα πρώτα τον τίτλο τζιαι μετά το περιεχόμενο.

Εσχεδίαζα να γράψω για το πώς επέρασα την χρονιά που ετοιμάζεται να μας αφήσει και να σχολιάσω τους διάφορους τομείς, χωρίς να ξεφεύγω που τα τετριμμένα, δηλαδή αίσθηματικά, κοινωνικά, οικονομικά, καρίερα τζιαι τέθκια. Τελικά εν θα κάμω τούτην ούλλην την ανάλυση. Έσβησα τα ούλλα. Όι γιατι χαλά με, αλλά γιατι εν κάτι πάνω στο οποίο θέλω να κάμω reflect μόνος μου.

Όπως γίνεται λοιπόν κάθε χρόνο έτσι εποχή σκεφτούμαστεν πως επεράσαμεν, αν επραγματοποιηθήκαν τα σχέδια μας για την χρονιά που επέρασε τζιαι τι θέλουμε να κάμουμε στον επόμενο χρόνο.

Τζιαι φυσικά ποττέ τα σχέδια μας δεν πραγματοποιούνται εξ ολοκλήρου. Πάντα έσιει τζίνο το κάτι που θέλουμε να κάμουμε τον επόμενο χρόνο. Τζιαι γυρίζουμεν το χρόνο κακοφανησμένοι τζιαι μίζεροι.

Τωρά πίσω σε εμένα. Σε γενικές γραμμές το 2008 ήταν αρκετά καλό. Έζησα το έντονα, έκαμα πράματα για μένα που δεν επερίμενα ότι θα έβρισκα ποττέ το κουράγιο να τα κάμω τζιαι γενικά έχω την εντυπώση οτι αναδιαμορφώθηκα σε πολλούς τομείς. Πέρσι άρκεψα τον χρόνο με μιαν ερωτική απογοήτευση τζιαι recovery. Φέτος αρκέφκω τον μόνος μου, χαλαρά, με ακόμα παραπάνω φιλοδοξίες τζιαι ελπίδες για μιαν πιο έντονη χρονιά.

Εύχομαι σας λοιπόν τζιαι εσάς έναν καλό χρόνο τζιαι ενα χρόνο γεμάτο με τζίνα που αγαπάτε τζιαι θέλετε. Τζιαι μιαν χαρούμενην παραμονή σε ότι τζιαι αν κάμετε