street memories

Βράδυ Σαββάτου. Η ώρα, περασμένες μία. Κοίταξα πάνω. Κάπου στον 15ο όροφο φώτα αναβόσβηναν και δυνατή μουσική έφτανε μέχρι τα αυτιά μου. Ο ουρανός δεν ηταν μαύρος, είχε μια ελαφριά απόχρωση του καφέ και του πορτοκαλιού των φώτων της πόλης.

Το βλέμμα μου προσγειώθηκε στη γη.

Πολύς κόσμος. Πολλά μπαράκια είχαν κλείσει και οι εργάτες του δημου μάζευαν τις μπουκάλες φτηνής μπύρας που είχε πουληθεί σ’αυτά. Η ζωή όμως συνέχιζε κανονικά. Τουρίστες διαφόρων ηλικιών τριγύριζαν την πλατεία και έβγαζαν φωτογραφίες στη νύχτα. Αντιστροφή ωρών και προγράμματος.

Προχωρήσαμε προς την κοντινή λεοφώρο. Άθελα μου, κοίταξα το στενό που σε είχα πρωτοπροσέξει. Τι κι αν έχει περάσει τώρα ένας χρόνος και 10 μέρες. Εκεί θυμάμαι άρχισαν όλα. Σαν να’ταν χτες. Δεν σ’εχω ξεχάσει. Δεν λέω όμως κι ότι σε έχω συγχωρέσει.

Καταλαβαίνω ότι έχεις κι εσύ τα ελαφρυντικά σου για την κατάσταση. Ίσως και να μην άντεχες την πίεση. Σκορπιος με Ταύρο ταιριάζει λένε. Ίσως εγώ να μην είμαι και τόσο καθαρός Σκορπιος τελικά.

Μερικές φορές κάποια πράγματα διαρκούν λίγο αλλά είναι αρκετά δυνατά ώστε να μένουν στη μνήμη μας για πολυ καίρο, μαζί με τις μικρές τους λεπτομέρειες.

Στο μυαλό μου σε έχω σαν μια ανάμνηση. Δεν ξέρω αν είναι καλή η κακή. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις κάπου μπερδεύονται. Όμως σε θυμάμαι. Ελπίζω να με θυμάσαι κι εσύ.

pouttopistia: a religion to profound institution

Αρέσκει μου να θωρώ ζευκαρούθκια ποτζι ποδά. Εν τα ζηλεύκω, σίερουμαι όμως που τα θωρώ. Εν όμορφο θέαμα. Ένα πράμα που δεν αντέχω όμως με τα ζευκαρούθκια εν το λεγόμενο έδησα-σε-τζιαι-πάμεν.

Εν ο χάρος μου όταν κάποιοι φίλοι μου, ειδικά άτομα που ξέρω πολύ καιρό, πάσιν τζιαι κολλούν πάνω σε μια γενέκα ή σε εναν αρσενικό τζιαι εν ξεκολλούν που πάνω τους.

Αδυνατούν να ξεχωρίσουν τες σχέσεις τους με την κοπέλα τους τζιαι τες σχέσεις τους με τους φίλους τους. Ξαφνικά μπαίνουν σε ένα νέο κύκλο με νέα πλάσματα γύρω τους τζιαι ο παλίος εξαφανίζεται. Έν γινεται ρε παιδί μου να με ξέρεις τόσα χρόνια τζιαι ξαφνικά να αλλάσσουν οι παρέες σου τζιαί να γίνεσαι τούτο που στην καθομιλουμένη χαρακτηρίζουμε ως “πουττόπιστος”.

Τί τζιαι αν η κοπελλούα σου δεν συμπαθεί τες παρέες σου? Στήσε πόιν, ξεκαθάρισε τα πράματα τζιαι allow some time for your friends. Προς θεού, εν θα την βάλεις σε δευτερη μοίρα. Εννα είσαι μαζίν της ακόμα αλλα λλίη εμπιστοσύνη τζιαι που τες θκιο πλευρές εν τζιαι βλάφτει. Εκουβέντιαζα με τον παπά μου σχετικά με έναν φίλο μου. Έδισεν τον πάνω της, λαλώ του. Να ξέρεις, εν μεγάλη τέχνη απάντησεν μου. Τζιαι μπράβο της κοπέλας.

Πραγματι δηλαδή μάσιαλα της. Εκατάφερεν μέσα σε τρεις τεσσερεις μήνες να τον κάμει να ξεκόψει που ούλλες τες παλίες του παρέες τζιαι τωρά όπου σταθεί τζιαι όπου βρεθεί ναν η άλλη μαζί του. Φκαίνουμεν η παρέα χωρίς τζίνη τζιαι θωρώ τον που κάθε 3 λεπτά φκάλλει το μοπαιλ πάνω άμπα τζιαι γυρέψει τον η γενέκα (που τον γυρεύκει). Πάμε club τζιαι πίνουμεν τζιαι κάθε λλίο εν πάστα αρχίδια μας τζίνη. Έν εχω κάτι μαζί της, αλλά εν πολλά κτητική νομίζω τζιαι εν δείχνει καθόλου εμπιστοσύνη.

Σε πρόσφατη συζήτηση μου με μια elder (και όντας πιο νούσιμη φίλη μου) εσχολιάζαμεν το θέμα τζιαι τζίνη είπεν ότι είδεν πολλούς που τους είχαν διμμένους, αλλά στο τέλος εστήσαν πόι τζιαι they broke free. Ένιξερω. Αναφερόμενος στο άτομο που ξέρω καλά, νιώθω ότι εν πρόκειται να στήσει πόι. Έννεν οτι φοάτε, αλλα εν του αρέσκουν οι αντιπαραθέσεις. Ειδικά τωρα που εγνωριστήκαν τζιαι τα πεθερικά, εννά του μείνει η κορού.

Εν τούτο που ψάχνουμεν που την ζωή μας? Εγώ προσωπικά όι. Ναι μεν θέλω να είμαι με τον άνθρωπο μου, αλλά εν πρόκειται να περιθωριοποιήσω τες φιλίες μου για τούτο το θέμα. Πιστέυκω πρέπει να καταλαβαίνουμε που πρέπει να balancaroume την κατάσταση. Ξέρω πολλά καλά ότι εν εφικτό.

Ως άνθρωπος εγώ είμαι αρκετά εγωιστής, αλλά νομίζω μπορώ να ξεχωρίσω την ερωτική σχέση που την φιλια, ειδικά τζιαμέ που με αφορά. Εν απαιτώ την προσοχή που είχα παλιά αλλά σίουρα ενα λογικό επίπεδο. Ξέρω ότι εν θα το θκιεβάσεις ποττέ τουτο, γιατι ακόμα τζιαι που σου συνάφερα ότι έχω blog, έγραψες με στα αρχίδια σου γιατι είχες δουλειά με την γενέκα. Έν πρόκειται να σου μιλήσω για το θέμα γιατί εν θελώ να φανώ ο κακός της παρέας παρόλο που ούλλοι κατακρίνουν την κατάσταση (ο εγωισμός που ελέαμε). Ούτε θέλω να φκάλω το φίδι που την τρύπα. Ελπίζω μόνο μια στιγμή να ξυπνήσεις τζιαι να καταλάβεις τι γίνεται. Εγώ πάντως, αν ποτέ γίνει κάτι μεταξύ σας θα είμαι τζιαμέ για σένα.

not good

Εν νιώθω πολλά καλά. Οι Δευτέρες χαλούν με. Αλόπως εν επειδή παιρνώ πολλά ωραία Σαββατοκυριάκα. Άσχετο οτι το εχτεσινό εκατέληξε με μιαν Κυριακή νύχτα πίντα γιατι ειχα deadline τζιαι όντας τυπικός Κυπραίος άφηκα το στην τελευταία στιγμή.

Το Σάββατο είχα επισκέψεις τζιαι εκυκλοφόρησα με μια φίλη μου που ήρτεν που τα πέρα. Επίαμεν κάτω γυρό τζιαι εφάμεν σε έναν τέλειον εστιατόριον που κάμνει ταπας. Επεριμέναμεν τζιαι τρία τέταρτα μέχρι να κάτσουμεν αλλά ηταν πόμπα. Ήταν πιο ωραία που τα τάπας που έφα στην Βαρκελώνη.

Έν η πρώτη φορά που μετρώ τες μέρες μέχρι να πάω Κύπρο. Εν ξέρω γιατί. Εν μπορώ να πω ότι επεθύμησα πολλούς φίλους μου επειδή φέτος είμαι σε συνεχή επαφή μαζί τους ενώ τες άλλες χρονιές εν εμιλούσαμεν τόσο. Ίσως φταίει το καλοκαίρι που με έφερε πιο κοντά με άτομα που μέχρι τώρα εκρατούσα μιαν απόσταση ασφαλείας. Εδιαπίστωσα ότι με τον τζιαιρό αλλάσω. Εν είμαι όπως ήμουν μόλις ήρτα Αγγλία. Νομίζω έγινα πιο ευαίσθητος, όσο περίεργο τζιαι άν ακούεται τούτο. Συνήθως ήμουν καθαρά γάρος. Νιώθω ότι θέλω να πάω πίσω για μιαν αλλαγή. Που ξέρω πολλά καλά ότι εν πρόκειται να γίνει. Απλώς εννά πάω τζιαι εννα περνώ πιο ευχάριστα τες ώρες μου.

Εννα λύσω σε 4-5 καφέ, εννα πάω τουλάχιστον 60 γυρούς κάτω στην Ανεξαρτησίας, εννά πιέννω Sesto όποτε εν ανοιχτό, εννα τσιακάρω τα νέα μαχαζιά που ανοίξαν τζιαι εννα βρεθώ με παρέες που έχω τζιαιρό να δω.

Η αλήθκεια εν ότι επεθύμησα το. Όσον τζιαι αν μου αρέσκει λλίο το attitude της Αγγλίας, εν ξεχάνω την Κύπρο. Αν κάποτε αποφασίσω να μείνω ποδά εννα μου λείψει πολλά τουτο. Oh well. Life goes on. Πολλά τυπικός Κυπραίος φοιτητής εκατάντησα. Τζιαι φέτος λείφκουν μου τζιαι τα λεφτά πιο γλίορα που ποττέ. Άλλες χρονιές ήμουν πιο άνετος. Ένιξέρω ακριβώς τι παίζει. Ίσως να μεν το συνητοποιώ τζιαι να τα πετάσσω πιο εύκολα.

Όπου να’σαι εννα περάσει τζιαι τούτη η φτομάδα. Τζιαι έν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το Σ/Κ.

Αιγια Fuxia

Που τον τίτλο τζιαι μόνο εμένα έρκεται μου να στρέψω.

Είδα την διαφήμιση τον Σεπτέμβρη που ήμουν Κύπρο τζιαι που την αρχή εσκέφτηκα

“Τι στο θκίαολο εν τουτο?”

Ας πούμε, μια κυπριακή σειρά, με τίτλο Αίγια Fuxia. Σε τι αποσκοπεί?! Ποιός ο λόγος ύπαρξης της ? Γιατί παίζει η Κακουράτου (της οποίας τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια που τον τζιαιρο που ήμουν 5) ?

Τελικά εκατέληξα να την παρακολουθώ τζιαι γώ, πράμα για το οποίο kind of αντρέπουμαι.

Πάντα επαρακολούθουν κυπριακές σειρές. Άσχετως αν μου αρέσκαν ή όι. Έβλεπα τες Διπλάρες, τες Ιστορίες του χωρκού, το Βουράτε Γειτόνοι κτλ. Τώρα τελευταία όμως σαννα τζιαι αρκέψαν να χάνουν τον έλεγχο του τι φκάλλουν.

Το concept σίουρα εν κάτι που εν εξανάδαμεν. Παραθέτω απόσπασμα από την επίσημη περιγραφή της σειράς που το site του Ant1:

20 χαρακτήρες βγαλμένοι από τα παλιά επικοινωνούν με ένα διαφορετικό είδος χιούμορ, εκεί που ακόμα και η πιο δραματική στιγμή ξεπηδάει στις οθόνες μας ανάλαφρη και μας προκαλεί αβίαστο γέλιο. Κρυφοί έρωτες, φθαρμένες σχέσεις, απληστία, δολοπλοκίες, παρεξηγήσεις, ανατροπές και τραγελαφικές καταστάσεις, έρχονται για να αναβιώσουν την Κύπρο του 20^ου αιώνα μέσα από μια καυστική γραφή και διαφορετικό θέαμα!

Σίουρα εν κάτι το διαφορετικό. Εν ξέρω κατα πόσον πρέπει να είμαι αρνητικός σε τούτο. Έν γελάς για το σενάριο. Το σενάριο εν ηλίθιο. Σορρυ αγαπητοί σεναριογράφοι αλλά εν σαχλό. Το γέλιο φκαίνει μέσα που τα λεγόμενα των χαρακτήρων τζιαι μέσα που τον τρόπο που παρουσιάζουν καταστάσεις which seem to map on to the 21^st century’s Cypriot lifestyle.

Για παράδειγμα μια νέα πολλα τρεντυ ξιτιμασιά εν το “φτήρα κοττημένη”. Ένιξερω ακριβώς τι σημαίνει αλλά την επόμενη φορά που θα βρεθεί κάποιος να μου κόψει τον δρόμο στον παραλιακό εννα καταργήσω το “ππεζεβέγκη” τζιαι τα άλλα που λαλώ τζιαι θα τους κατόνομασω με το πιο πάνω κοσμητικό επίθετο.

Που την σειρά μαθαίνω πολλά, κυρίως λέξεις χωρκάτικες που δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Σίουρα βλέπουμε τζιαι τον παράγοντα της υπερβολής στα ύψη αλλά ας μεν ξεχνούμεν ότι εν κωμική σειρά. Πίστευκω το γεγονός ότι διαδραματίζεται στην τότε εποχή θέλει να δείξει ότι ο Κυπραίος εν αλλάσει. Ώρες ώρες όμως εν καταφέρνω να ξεχωρίσω αν τούτο που θέλουν να προβάλλουν εν καυστικό χιούμορ ή σαρκασμός.

Στο τέλος της ημέρας οι πελλοί είμαστεν εμείς που τα θωρούμεν.

loner (plural loners)

1. One who is alone, lacking or avoiding the company of others.

<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Εν πολλά γενικός ο χαρακτηρισμός τζιαι το defintion αλλα, είμαι άνθρωπος που πολλές φορές αρέσκει μου να κλείουμαι στον εαυτό μου.

Απολαμβάνω το προνόμιο του να περνώ χρόνο μόνος μου τζιαι να μεν με ενδιαφέρει τι γίνεται γύρω μου. Να κλείουμαι στες σκέψεις μου τζιαι να χάνουμε. Άλλοτε λειτουργεί θετικά τζιαι άλλοτε αρνητικά. Συνήθως εξαρτάται που τους διάφορους παράγοντες που επηρεάζουν την ζωή μου τζιαι την επικείμενη περίοδο που περνώ.

Τούτο πολλές φορές κάμνει με να φαίνουμαι αρνητικός ως προς κάποιες προτάσεις που μπορεί να μου γίνονται για να περάσει πιο εποικοδομητικά ο χρόνος μου. Απορρίπτως προτάσεις για έξοδους, για hanging out τζιαι προτιμώ να κλειστώ μόνος μου, να οδηγώ κάπου χωρίς προορισμό τζιαι να πίνω κοκακόλα που τα mcdonalds, χαμένος στες σκέψεις μου.

Εννεν κάτι που το κάμνω εσκεμμένα. Απλώς φκαίνει μου. Τζιαι εν κάτι που με κάμνει παραδέχουμε τους φίλους μου που μπορούν να με ανέχουνται, που ενώ ούλλοι εν μαζι τζιαι κανονίζουν κάτι, εγώ προτιμώ να κλείουμαι σπίτι τζιαι να μαλακίζουμαι στο ππισι. Εν μου κρατούν κακία, ξέρουν με πλέον. Σε άλλους όμως φκαίνει αρνητικά.

Εν μπορώ να αυτοχαρακτηριστώ ως αντικοινωνικός.Αλλά ούτε τζιαι μανιακό κοινωνικό άτομο. Πολλοί φίλοι μου θεωρούν ότι είμαι πολλά κοινωνικός. Εγώ όμως έχω θέσει ψηλά τον πήχη του προσωπικού μου κύκλου τζιαι δεν θα ικανοποιηθώ μέχρι να νιώσω ότι εκατάφερα να τον περάσω.

Ίσως να έχω τζιαι προσδοκίες που δεν αντικατοπτρίζονται στην πραγματικότητα. Νιώθω όμως οτι έχω τα εφόδια τζιαι την προετοιμασία για να μπορώ να ανταποκριθώ σε τούτες τζιαι να φτάσω σε ένα προσωπικό επίπεδο το οποίο θεωρώ ικανοποιητικό για μένα.

Κάθε μέρα που περνά, την νύχτα πριν κοιμηθώ περνούν που το νου μου τούτες οι σκέψεις. Εν ήμουν ποττέ άτομο που τζιμάται εύκολα. Ο ύπνος μου εν ήρεμος αλλά δεν έρκεται εύκολα. Άκουσα διάφορες γνώμες για το θέμα, επέρασα τζιαι περιόδους που με χαρακτηρίζαν insomniac. Η μάνα μου λαλεί ότι τζιμούμαι πολλά. Εν ξέρει όμως τι ακριβώς γίνεται μέχρι να καταφέρω να τζιμηθώ. Το ξενύχτι τζιαι οι περίεργες ώρες που λειτουργώ εκαθοριστήκαν σιγά σιγά μέσα που την ζωή μου.

Η πλέον καθιερωμένη γνώμη περι των αυπνιών μου καθορίζει το άγχος ως τον μέγιστο παράγοντα που με επηρεάζει. Εγώ πάλε αρνούμε να το παραδεχτώ. Αγχωτικός άνθρωπος δεν είμαι, μόνο όταν εγώ το κρίνω αναγκαίο. Λειτουργώ βάσει της λογικής. Αλλά πάλε, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που ξεφεύγω. Είτε το θέλω είτε οϊ, αφοπλίζω την λογική μου σκέψη τζιαι παρασύρνομαι που συναισθήματα που μπαίνουν μπροστά τζιαι εν με αφήνουν να λειτουργήσω όπως θέλω.

Αμπελοφιλοσοφίες.

Η ζωή εν μικρή τζιαι πρέπει να την απολαύσουμε όσο μπορούμε.

Όταν όμως άθελα μας ξεφεύγουμε τζιαι εμπλεκόμαστε σε καταστάσεις που μας επηρεάζουν αρνητικά, ποιός θα βρεθεί να μας υποδείξει το σωστο δρόμο ?

birthday boy.

Οπως λαλει τζιαι ο τίτλος του μπλογκ, εγεννήθηκα φθινόπωρο. Τζιαι συγκεκριμένα πρώτη του Νιόβρη.

‘Αρα προχτές ήταν τα γενέθλια μου τζιαι έπρεπε να το γιορτάσω.

Λόγω της πρόσφατης αλλαγής χώρου ζωής εν περιορισμένες οι φιλίες μου δακάτω, έτσι ευτυχώς ήρταν κάποιοι πολλά καλοί μου φίλοι που την Δυτική Αγγλία. Εξύπνησα το μεσημέρι τζιαι ήβρα κάμποσα μυνήματα στο κινητό που έπρεπε να απαντήσω τζιαι επία να τους έβρω. Έστησα τους λλίο τζιαι επεριμέναν με στο Oxford Circus αλλά τελικά εκατάφερα τα.

Η μέρα ήταν απογοητευτική. Εν γίνεται να βρέσιει τζιαι να παίρνει τους τόπους την ημέρα των γενεθλίων μου. Οι δρόμοι όμως ήταν γεμάτοι κόσμο. Οι εγγλέζοι εν τζιαι διούν παμό, έν τους κόφτει τίποτε ο τζιαιρός. Είδαμεν τζιαι θκύο-τρεις που φορούσαν φλιφλο. Αρκέψαμεν τους γυρούς με τα παιδιά. Επίαμεν στο μαχαζί το Abercrombie & Fitch τζιαι τωρα εκατάλαβα γιατι ουλλοι εν πορωμενοι με τούτα. Το μαχαζί εν ΤΕΛΕΙΟ. Δηλαδή πόξο εν ενα αρχοντόσπιτο. Μπαίνεις μέσα τζιαι τα ταβάνια εν εκπληκτικά ψηλα για τα Εγγλέζικα στανταρτς. Οι λειτουργοί εξυπηρέτησης (πωλητές/πωλήτριες βασικά) εν μοντέλα ούλλοι. Τζιαι παίζει δυνατή μουσική τζιαι χτυπίουνται μεστο μαχαζι που εν γεμάτο ράφκια ως πάνω ψηλά. Τζιαι ο φωτισμός εν πολλά χαμηλός, σχεδόν εν θωρείς. Πάντος για να ψουμνίσεις εν καμνει. Εσιει πολλή κίνηση τζιαι μιά σειρά 10 μίλια για να δοκιμάσεις κάτι τζιαι για να πληρώσεις. Εφάμεν καμποση ωρα τζιμέσα αλλά εν είδα κάτι ενδιαφέρον για να ψουμνίσω. Επεράσαμεν τζιαι που τα Dolce & Gabbana όπου και εσίνιαρα κάτι παπουτσούθκια. Θα αρκέψω τες οικονομίες άμεσα για να πάω να τα χτυπήσω.

Ένιγουεη, επίαμεν πάλε για καφέ σε ένα λιβανέζικο μαχαζί τζιαι εκαπνίσαμεν ναργιλέ. Επειδή το κάπνισμα απαγορευεται σε όλους τους εσωτερικούς κοινούς χώρους στην Αγγλία εκάτσαμεν κάτω που κάτι τέντες τζιαι εφάμεν νερά.

Μετά εν εσώνναμεν τζιαι εκαταλήξαμεν σπίτι να ξεκουραστούμε τζιαι να ετοιμαστούμε για τη νύχτα. Μια φίλη μου εκανόνισε για ένα που τα αγαπημένα μου εστιατόρια στο Λονδίνο, το  Momo. Τούτο τάχα σερβίρει μοντέρνα Μαροκινή κουζίνα τζιαι πολλά trendy cocktails.  Εσιει τζιαι ενα bar στο υπογειο τζιαι εν πολλά τέλεια διακοσμημένο μέσα. Μαροκινολιβανέζικο-eastern decor. Πάντα τραβούν με κατι τέθκιοι ethnic τόποι τζιαι τούτος εν τεσταρισμένος σίουρος.

Επίαμεν λλίο καθυστερημένα τζιαμέ, αλλά δεν ηταν έτοιμο το τραπέζι μας έτσι εκατεβήκαμεν κάτω στο μπαρ για να πιούμεν τίποτε μέχρι να ετοιμαστεί. Αφού επέρασε κανένα εικοσάλεπτο επιτέλους εκαταφέραμεν να κάτσουμεν. Αλλάξαμεν τζιαι δύο φορές τραπέζια αφού λόγω ύψους εν μας εχώρεν το χαμηλό τραπεζάκι που μας εδώκαν στην αρχή. Ευτυχώς που ίσιεν αλλα τζιαι η κοπέλα επροθυμοποιήθηκε μόνη της να μας μετακινήσει.

Εκάτσαμεν τζιαι ήρτεν το ψουμούδιν τζιαι οι ελιούες για να αρκέψουμεν. Εθκιαλέξαμεν φαγιά, κρασί τζιαι επεριμέναμεν. Το μόνο αρνητικό τούτου του μαχαζιού εν ότι καθυστερούν λλίο να σου φέρουν το φαί. Εθκιαλέξαμεν ένα λιβανέζικο chardonnay του 2005, που ήταν πιο ωραίο απ’οτι επερίμεναμε (ακουουμαι σαννα τζιαι γραφω αρθρο στο timeout). Εγώ ηθελα κόκκινο αλλά υπερίσχυσεν η γνώμη του γυναικείου πλυθησμού.

Εσυνεχίσαμεν τζιαι ήρταν τα starters, ένα μιξ με τυρία, μανιταράκια τζιαι αγγούρι τζιαι αποξηραμένα φρούτα που ήταν τέλειο, seafood falafel, που εν το αγαπημένο μου πιάτο δαμέ, σερβιρισμένο με μύδια. Επίσης επιάσαμε κάτι πράματα όπως τα πουρέκια με τυρί, μανιτάρκα, τόνο τζιαι κάτι άλλο. Τα starters ήταν αψογα.

Στην πορεια σαν επεριμέναμε για τα main courses εδυνάμωσεν η μουσική τζιαι άρκεψεν να παίζει τζίνο το τραγούδι του Σαρμπέλ στα αράπικα (Ya allah allah iah ba bam κατι έτσι σκέδιο). Ήρτεν μια κορούδα με έναν πίατο με λιβανέζικα γλυκά τζιαι κεράκι που πάνω τζιαι έπιαν με που το σιέρι τζιαι εσήκωσεν με να χορέψω μαζί της. Άρκεψα να κλώνουμε  λλίο ποτζί ποδά τζιαι μετά έφκαλεν με σε μιαν καρέκλα τζιαι εκράταν την τούρτα που κάτω μου.  Εκλώνουμουν τζιαι γω ήντα να κάμω τζιαι εφκάλλαν με φωτογραφίες… Επόσπασα το κεράκι που μου έβαλε τζιαι επία πίσω στο τραπέζι.

Τζιαμέ ήρταν τα main courses μας. Έγω έφα Couscous (πουρκούρι βασικά στον ατμό) με αρνί τζιαι κάτι σαν παστουρμά. Ήταν πολλά πολλά ωραίο αν τζιαι το σουβλάκι που αρνί που μου έφερε έν ηταν well done αλλα με την πείνα που είχα έφα το τζιαι έσκασα. Μαζί με το couscous έφερε μας ψημένα αχλάδια τζιαι καρότα με μια τέλεια γλυτζιά σάλτσα. Το φαί ηταν πανικός όπως πάντα.

Στην πορεία επκιερώσαμεν τζιαι εφύαμε. Εκόψαν μας την λλίον αλλά άξιζεν τα τζιαι με το παραπάνω. Μετά άρκεψεν σκέψη για το που να πάμεν μετά. Εγώ ήθελα να πάω σε ενα club που έκοφκεν λλίον μακρυά, αλλά και πάλι υπερίσχυσεν η γυναικεία γνώμη τζιαι επίαμεν στο Cafe Royal, που κάθε Παρασκευή τζιαι Σάββατο έσιει greek nights. Εν είχα ξαναπάει στο εν λόγω event. Με το που εμπήκαμε μέσα ήταν σαννα τζιαι επία σε club στην Κύπρο. Κανένας δεν εχόρεφκεν τζιαι ούλλοι εθώρουσαν ποτζί ποδα τζιαι ήταν όπως ήταν φυσικό πήχτρα. Επατούσαμεν ο ένας τον άλλον. Εκαταφέραμεν τελικά να πιάσουμεν ποτο τζιαι αρκέψαμεν. Η μουσική (για Αγγλία) μπορώ να πω ήταν πολλά καλή. Μετά επιντώναμεν ποτά τζιαι εγινίκαμεν λλίο χαρούμενοι ούλλοι. Εν επερίμενα πάντως να ακούσω τραγούδια που την αρχή της καρίερας της Γαρμπή τζιαι να τα χορέψω θέμας. Αντρέπουμε λλίον που τα λαλώ δαμε…

Εγνώρισα τζιαι τες κοπέλες που επουλούσαν hot dogs ποξο που to cafe. Αλλα αν έτρωα τζιαι hot dog ηταν να έστρεφα μέστο μαχαζί. Τελικά γύρω στες 4 παρά κάτι εφύαμεν. Επίαμεν Tesco να πιάσουμεν κανένα σαντουιτσιούδιν τζιαι μετά στο λεοφωρείο για σπίτι. Το Σαντουιτσιούδιν του tesco εκατέληξεν σε μιαν στάση του λεοφωρείου κάπου στο kensington αλλά ας ένι. Ένιωσα καλύτερα μετα που τα έφκαλα ουλλα.

Αναθεώρησα τζιαι την κατάσταση της ζωής μου μετά τα εψεσινά γεγονότα. Ίσως εν γιατί εβρέθηκα με άτομα που είχα καιρό να δω τζιαι αγαπώ τα πολλα. Αποφάσισα να μεν χαλιούμαι πλέον για πράματα που δεν έχουν αξία τζιαι να αφοσιωθώ μια τζιαι καλή στα σημαντικά, όπως τα μαθήματα μου. Ούλλα τα άλλα εν πελλάρες τζιαι αφού έχω ανθρώπους που με αγαπούν εννα είμαι μια χαρά. Που Δευτέρας αρκέφκει η εφαρμογή των παραπάνω.

wandering

Εξύπνησα το Σάββατο αρκετά χαρούμενος τζιαι ορεξάτος μετά απο το μελωδικό χτύπημα του ταχυδρόμου στην πόρτα που τες 8:22 τα χαράματα. Αλλά χαλάλιν του επειδή έφερεν μου τον καινούριο μου εξτερναλ που εκαρτέρουν πως τζιαι πως για να φορμάρω, αφου το κομπιούτερ μου εδιαλύθηκε.

Ήρτεν ο παρέας, εγονάτισεν παστην πόρτα μέχρι να ξυπνήσω τζιαι έδωκεν μου τον δίσκο. Ήταν να φυρτώ που την χαρά μου. Τελικά άντεξα το τζιαι ανοιξα το κουτι, είδα τον τζιαι έππεσα παλε. Εν θυμούμαι να έκαμα τίποτε άλλο την υπόλοιπη μέρα.

Την Κυριακή η μέρα άρκεψε εντυπωσιακά. Εξύπνησα κοντά στο μεσημέρι. Για ήλιο ούτε λόγος. Ο τζιαιρός ηταν σκατά. Έβρεχε τζιαι ηταν παγωνία, με άλλα λόγια επρόσταζε να μεν ταράξεις που σπίτι. Ο τζιαιρός έσασε το απόγευμα-νύχτα. Η νύχτα ήβρεν με σε έναν προάστιο του Λονδίνου, το Richmond. Για όσους δεν ξέρουν, το Richmond κόφκει ποτζι που εν το Heathrow τζιαι εν τζιαμε που εν τα Kew Gardens, δηλαδή οι Βοτανικοί Κήποι του Λόνδινου που έν εξαναπία αλλα i plan to visit them soon.

Εσιει μιαν γεφυρα, την Richmond Bridge (how unique!) τζιαι εν που τα πιο χαει προαστια του Λονδινου. Καπου δαμεσα μινισκει νομιζω η Μαντονα τζιαι εσιει σπιτουδιν η Καιλι.Ενιχαου, την νυχταν εκατσεν η ψατζιη της μέρας τζιαι ηταν αρκετά υποφερτή η κατάσταση. Ούτε νερά ισιεν τζιαι ηταν πολλά ωραία Εγγλέζικη νύχτα. Επία λλίον παστην γέφυρα τζιαι επερπάτησα τζιαι απέναντι μου εφαίνουνταν κατι παλία κτήρια που αν δεν λανθάνομαι εν το city council του Richmond. Αντικατοπτρίζουνταν τέλεια πάστον ποταμό που ήταν γεμάτος βαρκούες που πάσιν γυρό τον κόσμο που πάει. Πολλά όμορφα πρέπει να ομολογήσω. Έν είχα μαζί μου μια φωτογραφική αλλά είχα το μοπαιλ μου τζιαι κάτι έφκαλα. Ήταν πραγματικά μαγικό το feeling. Έκατσα σε ένα παγκάκι τζιαι άρκεψα να σκέφτομαι διάφορα. Πάνω κάτω τζινα που είπα στο προηγούμενο ποστ τζιαι κάτι άλλα δικά μου που θα αναλύσω στην πορεία.

Επία έναν γυρό μεστην πόλη τζιαι ανακάλυψα κάτι πολλά τρεντυ μαχαζούθκια με ρούχα που δεν τα βρίσκεις εύκολα. Όταν έχω λεφτά θα τα επισκεφτώ σίουρα. Μετά έχασα το λεοφωρείο για να στραφώ σπίτι επειδή ήταν αργά τζιαι εσυνέχισα να γυρίζω καμπόσο μεστην παγωνιά μέχρι να έρτει το επόμενο. Άρεσεν μου πάρα πολλά τουντο χωρκούι τζιαι σίουρα θα το ξαναεπισκεφτώ λίαν συντόμως. Πιστεύκω ότι η Αγγλία εν πολλά όμορφη χώρα αλλά πρέπει να αντέχεις την κρυάδα για να την δεις…
Επίσης κοντέυκουν τα γενέθλια μου τζιαι είμαι πολλά χαρούμενος, αφού εν ευκαιρία να ξαναδώ τους φίλους μου.. Ένιξερω τι θα κάμω τωρα που θα μου κατεβούν.
Να σηκωστούμε να πάμε σε κανενα posh club ?

Να κάτσουμεν έσσω να φάμεν να σπάσουμεν τζιαι μετά να μέν τραβούμε να κάμουμε τίποτε?
Να πάμεν καπου trendy για φαί ?

Δυσκολίες που έχω τζιαι εγώ τούντην εποχή…

thinking at night

Θέλω πολλά πράματα. Υλικά αγαθά τζιαι internal psycho satisfying experiences. Εν πολλά τα πράματα που θέλω να κάμω, να πω τζιαι να δω. Συνέχεια όμως κάτι με κρατά πίσω. Κάπου βαρκούμαι, εν τραβώ. Πολλές φορές σκέφτουμαι ότι θέλω ενα κίνητρο. Σκέφτουμαι πίσω την ζωή μου. Σκοτώνω χρόνο. Αναγνωρίζω ότι έκαμα πολλά λάθη. Επηρεάστηκα που κάποια συμβάντα τζιαι κάποιες καταστάσεις, έτσι έκαμα λάθος επιλογές. Η σπουδή μου για παράδειγμα. Αφού δεν μου πάει το γιέριμο το Computer Science. Γιατί το εθκίαλεξα ? Γιατί δεν το εσταμάτησα τζιαμέ που είχα το chass ? Τζιαι όταν μου ξαναδώθηκε η ευκαιρία να το αφήκω τζιαι να κάμω κάτι που πραγματικά με εκφράζει τζιαι ξέρω ότι μπορώ να αποδώσω στο επίπεδο που θέλω τζιαι μπορώ, πάλε εξαπόλησα τα τζιαι εσυνέχισα.

Eρεθίσματα που ποτζί τζιαι που ποδά, σκέψεις που με γυροφέρνουν, επηρεάσαν με να μεν κάμω τούτο που θέλω, να μεν ζήσω όπως θέλω εγώ. Πράματα που εν μπορώ να αγνοήσω. Δυστυχώς μεσα στην ζωή δεν έχουμε πάντα την ευχέρεια να κάμνουμε τζίνο που θέλουμε.

Κατανοώ τον εγωισμό μου. Την ισχυρή μου γνώμη. Θέλω να είμαι σωστός. Παλέυκω το με νύχια και με δόντια τζιαι απεχθάνομαι την διάψευση των σκέψεων τζιαι των ιδεών μου. Ειδικά όταν έρτω σε ένα σημείο να αναγνωρίσω ότι έκαμα κάτι λάθος, εννα στοιχειώνει τες σκέψεις μου για πολύ τζιαιρό. Προχωρώ όμως. Προσπαθώ να βελτιωθώ.

Πίσω στο θέμα του ποστ. Θέλω να αλλάξω την ζωή μου. Να έβρω κάτι που εννα με κάμει να απομακρυνθώ που τον τόπο τούτο, τζιαι τες διάφορες καταστάσεις που με επηρεάζουν αρνητικά. Τζιαι πάλε όμως καταφέρνω να τραβηχτώ πίσω. Τες προκλήσεις εν τες φοούμαι. Αντίθετα, ως Σκορπιός που είμαι τραβούν με. Ρισκάρω τα ούλλα τζιαι διώ τους να άψουν. Τες πλείστες φορές όμως έχω τόση αυτοπεποίθηση που αγνοώ τες οποιεσδήποτε συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν.

Ίσως να πρέπει να αναθεωρήσω κάποιες ιδέες τζιαι τον τρόπο σκέψης μου. Που την άλλη εν θα πω ψέματα. Απολαμβάνω το που είμαι έτσι. Απο άλλους ειμαι μισητός τζιαι εν θέλουν να με δουν μπροστα τους τζιαι από άλλους αγαπημένος. Έτσι εν ο κόσμος όμως. You just can’t help it.

tripping part 2

Την επόμενη μέρα λοιπόν επίεν 4 νομίζω να ξυπνήσουμε. Ήμασταν τζιαι λλίο hungover, έτσι εξεκινήσαμε να πάμε κάτω στo Las Ramblas που εν τζιαι η μεγαλύτερη τουριστική attraction της Βαρκελώνης. Βασικά εν ένας μεγάαααααααλος μακρυς δρόμος με καμπόσα μαχαζούθκια, entertainers τζιαι έτσι πελλάρες.

Αφού επίαμεν να αλλάξουμεν Μετρο, επεράσαμεν τζιαι που το Passeig de Gracia, ένα που τα σπίθκια που εκαμεν ο Gaudi αλλά εν με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Επιάσαμεν τζιαι κρουασάν που ένα φούρνο που εν ηταν καθόλου καλο. Επίαμεν τζιαμε τζιαι εγυρίσαμε κάμποσο, είδαμε τα σουβενίρ, τα κιοσκούθκια που επουλούσαν πολλά πραματουθκια (συνήθως αχρείαστα) τζιαι εμπήκαμε τζιαι σε ένα τέλειο sex shop.

Είσιεν μέσα που ταινείες με πολλά θεματικά ειδη (τα οποία νεκατσιώ να αναφέρω), μέχρι τζιαι show με pole dancing τζιαι μικρά δωματιούθκια που τα ενοικίαζες με το πεντάλεπτο τζιαι είχαν μεσα τηλεόραση, αναπαυτική καρέκλα τζιαι ταινίες να παίζουν (ΛΟΛ!). Κάτι σαν ενα μίνι σινεμα. Επίσης είχεν τζιαι στολές, συντριβανούθκια τζιαι καμπόσα πραματα έτσι. Επίαμεν τζιαι εφάμεν σε κάτι τουριστικά μαχαζιά, τίποτε το ιδιαίτερο όμως. Ήξερα το, αλλα λαλώ άτε, σικκήμε, πάμε. Εσκεφτουμουν να πάμε γυρό που το Raval, την παρακμιακή περιοχή αλλά ήταν λλιο φοιτσίαρικα. Τελικά εν επιαμε αλλά εν στα άμεσα σχέδια μου για το επόμενο τριπ.

Επίαμεν σπίτι και εψιλοπεθάναμεν λόγω της κούρασης της περασμένης νύχτας. Μετά πάλε εφκήκαμε και εκατεβήκαμεν κάτω στο L’eixample τζιαι εγυρίζαμεν ώσπου να έβρουμε κανένα decent bar/pub να μπούμε. Εμπήκαμεν σε ένα τζιαι ήταν αρκετά καλό παρόλο που εφαίνετουν παρακμιακό. Εποσκολιστήκαμεν τζιαμέ και μετά επίαμε σπίτι.

Τρίτη μέρα εγυρίσαμεν αξιοθέατα. Επίαμεν στο La Pedrera,ένα που τα σπίτια που σχεδίασε ο Gaudi.

La Pedrera

Σκοπός του ήταν να χρησιμοποιείται ως κατοικία, αλλά τελικά έγινε μνημείο. Πολλα εντυπωσιακό μπορώ να πω για σπίτι. Ακούσαμεν τες οδηγίες και το tour μας εξεκίνησε που τον πρότελευταιο όροφο, που βασικά ήταν κάτι σαν το πλυσταριό του σπιθκίου, με τα πλυντήρια τζιαι τα λοιπά. Στην συνέχεια εφκήκαμε πάνω στην οροφή που ήταν τέλεια τζιαι είχαμε απρόσκοπτη θέα στην Βαρκελώνη. Εφένετουν τζιαι η Sagrada Familia που τζιαμέ. Ακούσαμε τον audioguide που ελάλε κάμποσα για την οροφή τζιαι πως την έκαμε τόσο τέλεια ο Gaudi, με σκαλια να πιέννουν πάνω κάτω τζιαι διάφορα τέτοια.  Στην συνέχεια εκατεβήκαμε κάτω, στον 4ο όροφο νομίζω που ηταν ανοιχτός στο κοινο. Τζιαμε ήταν το διαμέρισμα που εκράτησε ο Gaudi για τον εαυτό του. Το όλο κτίριο πριν 20 περίπου χρόνια αποφασίσαν να το κάμουν μουσείο. Το διαμέρισμα ήταν ακριβώς όπως το είχε κάμει ο Gaudi τζιαι τα δωμάτια διακοσμημένα όπως τα είχε διαμορφώσει τζινος τότε. Ήταν αρκετά εντυπωσιακό το ότι τα χερούλια στις πόρτες τζιαι οι διάφορες λεπτομέρειες στα έπιπλα ηταν εμπνευσμένες από τους σκελετούς διαφόρων ζώων όπως φιδιών κτλ. Τζιαι πράγματι έδειχνε πόσο βολικά ήταν με ένα βιντεο στους τοίχους. Απ’οτι εκατάλαβα ο Gaudi επήεννεν πολλά τα curvy σχήματα.

Ξαναπεράσαμε που το Gracia και συνεχίσαμε για shopping. Ήμασταν αρκετά τυχεροί ώστε ενώ δοκιμάζαμε ρούχα μας ενημέρωσαν ότι είχαν 30% έκπτωση (how cool is that????!!!!).

Έπειτα συνεχίσαμε το περιδιάβασμα μας στην πόλη. Το βράδυ αποφασίσαμε να φάμε σε ένα εστιατόριο με tapas. Δυστυχώς ηταν γεμάτο τζιαι δεν άξιζε να περιμένουμε δεκαπέντε ώρες. Έτσι μετά απο συνεννόηση με τόπακες ενημερωθήκαμε για ένα άλλο. Για όσους δεν ξέρουν τι εν τα ταπας, εν η ισπανική έκδοση του μεζε. Δηλαδή καμπόσα μιτσια πιατούθκια μεστην μέση τζιαι τσιμπάς ό,τι θέλεις τζιαι τραβά η ψυχή σου. Στην Ισπανία τωρα εν της μόδας να αλλάσουν τα παραδοσιακά ταπας, δηλαδή τα Patatas Bravas, τα Chorizo μεστο λάδι τζιαι τουντα πραματα τζιαι να κάμνουν κάτι πολλά τρεντυ πράματα που εν ένα μιξ κουζινών. Μέχρι τζιαι ταπας με sushi εφκαλαν!

Τζίνο ηταν τελειο. Εκάθεσουν στο μπαρ τζιαι είσιεν ταπας που πάνω. Έτρωες ότι ήθελες τζιαι μετά εμετρούσαν τες οδοντογλυφίδες τζιαι επλήρωνες. Εκάτσαμε τζιαι εδώκαμεν του τζιαι άψε. Πολλά τελεια τα ταπας του. Φάγαμε σολομό, ξιφία, γαρίδες, πιπεριές, ισπανικά τυρια και πολλά άλλα. Ενθουσιάστηκα με ένα τάπας, που ηταν στην ουσία γεμιστή πιπερια με κάτι τζιαι που πάνω είχε κάτι σαν μελάνι σουπιάς με γαρίδα. Ο ξιφίας τους ήταν εκπληκτικός. Τα πάντα ηταν πατωμένα με κρεμμύδι. Αρέσαν μου πολλά τζιαι οι αντζούγιες με πιπέρι και ελίες. Τέλειο. Τζιαι εννοείται πως ήπιαμε Sangria. Η οποία δεν ηταν τζιαι τίποτε το ιδιαίτερο, στο Casa Vieja στη Λευκωσία ήταν πιο ωραία. Ενιγουέη, ελυπηθήκαμε λλιο που δεν επίαμεν στο άλλο αφού όπως ενημερωθήκαμε από καποιους πελάτες του, σερβίρουν τα “καλύτερα ταπας της Βαρκελώνης”.

Μετά σπίτι και λόγω πολλής κούρασης και ιδιοτροπίας αποφασίσα να μεν φκω έξω.

Την τελευταία μέρα ήθελα να πάμε στο ενυδρείο αλλά δεν τα καταφέραμε επειδή ξεκινήσαμε μεσημέρι. Επίαμε κάτω στην παραλία που ήταν ΤΕΛΕΙΑ και ενθουσιάστηκα που επιτέλους μπόρεσα να φορέσω κοντομάνικα αφού η θερμοκρασία ήταν 25 βαθμοί και είχε ήλιο. It just couldn’t get any better!!

Στο δρόμο ξαναπεράσαμε από το εστιατόριο με τα καλύτερα ταπας, το Cal Pep:

Η κίνηση ήταν μειωμένη. Έτσι αποφασίσαμε αφου είχαμε ώρα να μπούμε. Βασικά δεν ήταν ακριβώς εστιατόριο, αλλά κάτι σαν sushi bar (όπως βλέπετε στην φωτογραφία). Καθίσαμε στο μεγάλο μπαρ και ο chef-owner, ένας παχουλός κύριος με μια δυνατή φωνή σαν του Ψινάκη ήρθε να μας εξυπήρετήσει. Παραγγείλαμε διάφορα ταπας και φυσικά κρασί. Έγινα αλκοολικός τες τελευταίες μέρες… Εν μπορώ να καταλάβω πόσο πίνω. Ξεκινήσαμε με κάτι σαν σκορδόψωμα με ντομάτα και λάδι. Αρκετά καλα για στάρτερς, τραγανιστά έξω και ζουμερά μέσα.

Συνεχίσαμε με τηγανητά πιπέρια που ήταν άψογα, πρέπει να έφα το μισό κουππούι. Αρέσαν μου πάαρα πολλά, ήταν γλυκά τζιαι αλμυρά μαζί. Εν ξέρω τι πικοιλία ενι, αλλα πρέπει να τα έβρω να τα γοράσω.

Μετά έφερε μας μανιτάρια porcini με μια σως με λάδι, πολύ πολύ πολύ σκόρδο τζιαι μαιτανό. Νομίζω εν εξανάφα φαί με τόσο πολύ σκόρδο. Ηταν εκπληκτικά τζιαι πολλά καλα ψημένα, όι κρουσμένα.

Εσυνεχίσαμε με assorted όστρακοειδη, όπως μύδια τζιαι πεταλίδες βρασμένες με μια κόκκινη σάλτσα. Σαννα τζιαι έτρωαμε θάλασσα. Τζιαι τούτα εκαθαρίσαμεν τα, ηταν η μόνη φορά στην ζωή μου που κατάφερα να φάω μύδια. Συνήθως απεχθάνομαι τα αλλά τούτα ηταν το κάτι άλλο.

Εγώ εμούνταρα παστο φαί τζιαι ο chef επέρναν κάθε λλίο τζιαι έβλεπεν με τζιαι εμιτσοκάμμαν μου. Έπροσπαθουσα να του μιλήσω αλλα δεν μιλούσε γρι αγγλικά, έτσι εμιτσοκαμμούσεν μου τζιαι απαντούσα με τα χέρια. Συνεχίζουμεν το φαί με ένα πράμα που ηρτεν στο τραπέζι. Ήταν ένα στρογγυλό μίγμα που έμοιαζε με ωμό κειμα τζιαί καπηρούδες που γυρώ. Προς στιγμής εφοιθήκαμε τζιαι δεν είχαμε ιδέα περι τίνος επρόκειτο, ώσπου τζιαι μετά που κάμποση ώρα ασυνεννοησίας με τους σερβιτόρους τζιαι τον chef, ανακαλύψαμε ότι ήταν ωμός τονος με κρεμμύδια τζιαι μυρωθκιές. This is where asia meets europe and their culinary application was right infront of us. Εν μπορώ να πώ οτι ενθουσιάστηκά αλλα σε γενικές γραμμές ετρώετουν. Ίσιεν λλιο γευση κειμά.

Εν είχαμε χορτάσει, αν τζιαι μαζί με το meal είχαμε κατεβάσει σχεδόν μια μπουκάλα κρασί. Ήρτεν λοιπόν τζιαι το τελευταίο ταπας. Ρεβύθκια σας παρακαλώ με braised baby οχταποδάκια τζιαι spices. Αρκετά δημιουργικό, αλλά κάτι που συναντάς τζιαι στην Ελλάδα. Τούτο για μένα ηταν το καλύτερο πιάτο. Άψογο. Τα οχταποδάκια ήταν τέλεια μαειρεμένα τζιαι ελιώναν στο στόμα. Έν ηταν ιδιαίτερα αλμυρό μπορώ να πω.

Επαρέλειψα να αναφέρω ότι τουτα ούλλα δεν τα επιλέξαμε εμείς αλλα ο chef του μαχαζιού. Εκαταφέραμε τζιαι είπαμε του να μας φέρει τα highlights του μενου. Δυστυχώς όμως δεν μας έφερε monkfish που ήταν τζιαι διάσημο το μαχαζί για τούτο.

Στη διάρκεια του γευματος επιάσαμε κουβέντα με κάτι αμερικάνους που εκάθουνταν δίπλα μας. Η γεναίκα δεν ήξερε να φκάλλει φωτογραφίες τζιαι επροσπαθήσαμε να της εξηγήσουμε με τις ταπείνες μας γνώσεις. Στην πορεία εμιλήσαμεν καμπόσο τζιαι ηταν πολλά συμπαθητικό ζευγάρι. Ετελιώσαμεν με το φαί τζιαι ήρτεν ο λοαρκασμός. 70 ευρά για τούτο το φαί εν νάκκον πολλά. On the other hand όμως εν που τα τοπ σε ταπας τζιαι έπιασεν τζιαι TimeOut eating award όπως ελαλεν η ταπελλούδα πόξο. Εν εμπορούσαμε να κάμουμε τζιαι αλλιως, we had to go!

Εγώ ήθελα πολλά να πάω σε έναν άλλο που σερβίρει λλιον molecular gastronomy-based cuisine, τζιαι αφκά ψημένα στους 53 βαθμούς κελσίου, αλλά δεν εκρατούσαμεν πολλά ριάλλια την συγκεκριμένη μέρα, είχαμε ηδη επενδύσει πολλά σε ποτά.

Εφύαμεν, επίαμεν λλιο περίπατο τζιαμε κοντά, επεράσαμε που μια εκκλησία τζιαι επίασαμεν τον δρόμο προς την μαρίνα.

Σε τούτη τη φάση άρκεψε να μου μυρίζει η θάλασσα τζιαι επαρανόησα λλίο. Εν Οκτώβρης μήνας, εφορούσα κοντομάνικα τζιαι μπροστά μου έβλεπα το γαλάζιο της Μεσογείου, σε ενα γραφικό λιμανάκι που μου θύμησε την Κερύνεια με βαρκούες τζιαι εστιατόριουθκια. Ήταν τέλεια.

Συνεχίσαμε περπατώντας το παραλιακό μέτωπο προς την παραλία της Barceloneta, μια που τες 7 παραλίες που διαθέτει η Βαρκελώνη. Οι Εγγλέζοι ήταν πανταχού παρών στην παραλία και φυσικά δεν ενώθαν τζιαι εμπαίναν στη θάλασσα παρά τους 25 βαθμούς, με τους οποίους εμείς κρυώνουμε. Επερπατήσαμε ούλλη την παραλία τζιαι ενθουσιαστήκαμε με τα μικρα beach bars, αλλα δεν είχαμε ώρα για να κάτσουμε αφού έπρεπε να πιάσουμε τζιαι ένα αεροπλάνο για την Αγγλια.

Αυτό ηταν λοιπόν. Οι τέσσερις μέρες μου στη Βαρκελώνη ετελιώσαν. Επία πίσω στο σταθμό των λεοφωρείων με βαριά καρδιά τζιαι τον Lefty να κλαίεται. Θα επανέλθω όμως. Άφησα πίσω πολλά πολλά πραγματα που θέλω να δώ. Το επόμενο μου trip θα γίνει λιαν συντόμως τζιαι αν αρχίσω τα savings που τα τωρά, θα καταφέρω το καλοκαίρι να επισκεφτώ ολόκληρη την Costa Brava. Αυτή είναι η ακτή της βορειοανατολικής Ισπανίας, δηλαδή τζιαμε που εν η Βαρκελώνη τζιαί η Girona τζιαι κάτι άλλα χωρκά και επεκτείνεται μέχρι τα Γαλλικά σύνορα, με υπέρτατο προορισμό μου το El Bulli. Μεχρι το επόμενο σας αφήνω με ένα ποτήρι sangria.

Adios amigos!

tripping part 1

Session Start: 27 August 2008

· Autumned

· Lefty

Autumned:	pame ena weekend barcelona ?
Lefty:	Paw

That’s how it started.

18 Οκτωβρίου, 0800 το πρωί. Χτυπά το ξυπνητήρι. Πετάσσουμαι ισια πανω τζιαι τηλεφωνώ του.

-Leftyyyyyyy σήκου τζιαι εννά χάσουμε το αεροπλάνο!!

-Οραααααιτ.

Αρκέφκουμε λοιπόν με τα πραματούθκια μας στους ώμους τζιαι πάμε στο Tottenham Hale (Ενας σταθμός πολλα τρέντυ στη μέση του πουθενά) να πιάσουμε το Stansted express να πάμεν αεροδρόμιο. Έρκετε το Stansted Express τζιαι μπαίνουμε μέσα. Περιμένουμε καμπόσην ώρα τζιαι φτάνουμε στο αεροδρόμιο. Η πτήση μας με την χλιδάτη αερογραμμή Ryanair έφεφκεν σε 2 ώρες. Εμπήκαμε μέσα τζιαι εποσκολιστήκαμε καμπόσο τζιαι στην συνέχεια εμπήκαμε στο αεροπλάνο. Εκάτσαμεν όπου ήβραμεν τζιαί επεριμέναμεν.

Κανένας που τους 2 μας εν είσιεν ξαναπάει Ισπανία. Οκ λέμε εννάν ωραία. Εν εξέραμεν όμως τι μας επερίμενε. Φτάνουμε λοιπόν στην ώρα μας στη Βαρκελώνη και συγκεκριμένα σε έναν αεροδρόμιο στο ανάθεμα το μαυρο τζιαί πιάνουμε το λεοφωρείο να πάμεν στην πόλη. Μετά που 100 χιλιόμετρα εκοντέψαμεν. Ήταν λλιο γέριμα για να είμαι απόλυτα ειλικρινής τζιαί εν μου άρεσε ιδιαίτερα ο χώρος. Εφάνηκεν μου γυφτότοπος. Μετά επεράσαμε ενα ψηλό πράμα όπως την σφέρα (ένεν τούτη η λέξη που χρησιμοποιώ στην καθημερινή μου γλώσσα αλλά εν censored to blog).

Επίαμεν σε ενα σταθμό των λεοφωρείων τζιαι εκατεβήκαμε. Εν υπήρχαν καθόλου ταπέλλες πως να φκούμε, έτσι επίαμε πάνω τζιαι αρκέψαμε να ρωτούμε ποτζί ποδά.

-Hola

-Hola!

-English?

-No.

- Metro?

Εδείχναν μας ποτζί ποδά, τελικά ήταν δίπλα. Επίαμεν στο μετρό, εφκάλαμεν ττίκετ τζιαι επίαμε στο Sagrada Familia που θα εμεινίσκαμεν. Αναλόγως εν πολλά εύκολο το Μετρό τους. Εν έσιει τίποτε δύσκολο τζιαι βρίσκεις τον δρόμο σου σε δευτερόλεπτα. Επίσης εν γλίορο τζιαί always on time. Δεν εκαθυστέρησε τρένο όσες μέρες ήμασταν κάτω τζιαί οι χρόνοι που δείχνει στες ταπελλούδες εν αντίστροφα τζιαί δείχνει τζιαί τα δευτερόλεπτα.Όπως εφκαίναμεν που το Μετρό του Sagrada Familia εγυρίσαμεν πίσω τζιαί είδαμεν το masterpiece του Gaudi. Έν ήσιεν έτσι πράμα. Εγώ προσωπικά έμεινα τα. Το είχα δει σε φωτογραφίες αλλά εν επερίμενα με τίποτε να εν τόσο μεγάλο, τόσο επιβλητικό τζιαι τόσο τέλειο. Εν το κάτι άλλο.

Επίαμεν σπίτι, αλλάξαμεν ρούχα τζιαί εφκήκαμεν έξω για φαί. Εσκεφτούμαστουν που να πάμε τζιαι ερωτήσαμεν ποτζί ποδά, επίαμεν σε μια περιοχή της πόλης που την λαλούν L’Eixample τζιαι στα Ισπανικά (Catalan που εν τζιαι η γλώσσα τους στην Βαρκελώνη), σημαίνει extension. Δηλαδή τότε που η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται, αρχίσαν να την επεκτείνουν σε αυτή την τότε επαρχία. Επρόσεξα ότι οι δρόμοι τζιαμέ εν εκπληκτικά μεγάλοι τζιαι καθόλου μα καθόλου busy όπως εν οι δικοί μας στην Κύπρο. Δηλαδή σε μια πόλη με 4 εκατομμύρια κατοίκους, το Σάββατο νύχτα δεν εγίνετουν της πόπης. Δαμέ για να πάεις που την Γερμασόγεια στο Παλίο Λιμάνι τζιαι τρώεις τρία τέταρτα. Ίσως σε τούτο να βοηθά το ότι το Μετρό εν ανοιχτό επί 24ώρου βάσεως το Σάββατο (How cool is that???).

Επίαμεν τζιαι εφάμεν σε ένα εστιατόριο που το ελέαν Essentia, το όποιο σέρβιρε Ιταλική κουζίνα. Εφάμεν αρκετά παρά τις μικρές μερίδες. Εγώ έφα ξιφία που ήταν νάκκον στεγνός.

Ήπιαμε τζιαι μια μπουκάλα κρασί τζιαι εγίναμεν λλιο χαρούμενοι τζιαι εφύαμε. Επίαμεν σπίτι, επνάσαμε λλίο τζιαι εφκήκαμε γυρούς για club/bar. Τελικά επίαμε κάπου τζιαι ήπιαμε 2-3 σανγκριές επειδή επιβάλλεται τζιαι μετά εχαθήκαμε μέσα στην πόλη. Εκαταλήξαμε σε ένα ΤΕΛΕΙΟ club του οποίου αδυνατώ να θυμηθώ το όνομα. Φωτογραφίες έν έχω γιατι εφοηθήκαμε να μεν μας τραμπάρουν τη φωτογραφική τζιαι έν την επήραμε. Εμπήκαμε μεσα στο club (αφού επκιερώσαμεν 18 ευράτσους), εκατεβήκαμε τα σκαλια τζιαι μπροστά μας ηταν η guardaroba. Αφήκαμεν τα σακάκια τζιαί χωρίς να ξέρουμε επίαμε αριστερά. Εμπήκαμε σε μια μεγάλη αίθουσα με κάτι μεγάλες κολόνες σε διάφορα σχήματα. Έπεζε κάτι σε ριμίξ τις Mariah Carey τζιαι έτσι χαλαρά έν είχε κόσμο πολυ. Η ώρα ήταν γύρω στες 01:20.

Έπειτα ακολουθήσαμε το πλήθος. Έφκηκαμε σε ένα τεράστιο χώρο, όπου ο τοίχος ήταν κάτι σαν video wall τζιαι έπεζε διάφορα χρωματιστά σχέδια τζιαι είσιεν τζιαι κάμποσα μπαρ που γυρώ. Η μουσική ήταν καθαρά hard house/tranceyish, κάτι σαν Versus αλλά πιο κλασάτο. Αρκέψαμε να κατεβάζουμε ποτά τζιαι να χτυπιούμαστε. Σε μια random φάση εκατουρήθηκα τζιαι επία στο μέρος (jejeje). Τζιαμέ λοιπόν εκατέληξα να βλέπω τους Ισπανούς να μπαίνουν μέσα 2-2 ή και τρεις τρεις. Επαραξενέυτηκα λλίον τζιαι δεν εκατάλαβα τι ακριβώς εγίνετουν, ως άβγαλτος φοιτητής που είμαι. Μετά εχρησιμοποίησα μαεστρικά τα 1,96 εκατοστά μου τζιαι εποταβρίστικα που πάνω σαν ήταν 2 μέστην τουαλέτα μπροστά μου. Εδιαπίστωσα ότι οι κύριοι, εστρώναν κανονικά κόκα τζιαι ετραβούσαν την!! Εγώ έμεινα τα!! Έθωρούσαν με τζιαι εκάμναν κόκα μέστα μούτρα μου!!!!!! Σε ανύποπτο χρόνο το club εγίνηκεν πίττα τζιαι αντακώσαν χορευτριες τζιαι μια τραβεστί να τους διά οδηγίες. Εν εμπορούσεν να γίνει πιο ΤΕΛΕΙΟ. Ε έιχα αρκέψει να γίνουμαι λλίον χαρούμενος εγώ και σύντομα δεν έβλεπα ίντζα!! Μετά εφώναζαν μου κάπου τζιαι είδα τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου που επίαμε για φαί πριν. Έπιασεν με κουβέντα τζιαι είπεν μου ότι εσιει τζιαι after party ως τες μια το μεσημέρι. Τζιαι το club έκλειε η ώρα 6!! Εφκήκαμε έξω όταν έκλεισε αλλα δεν εσώνναμεν να πάμεν στο αφτερ. Την προηγούμενη νύχτα έπέσαμεν πολλά αργά τζιαι είχαμεν τζιμηθεί 2-3 ώρες ο καθένας. Επίαμεν σπίτι η ώρα 8 πιο χαρούμενοι που ποττέ.

Θα επανέλθω αυρίο με λεπτομερή ανάλυση των δραστηριοτήτων μας τις επόμενες μέρες.